Skip to content

Ο Αρχηγός

29 Σεπτεμβρίου, 2009

22860

Είναι διευθυντής μιας μεγάλης βιομηχανίας έχει περάσει τα εξήντα, κάθε πρωί σηκώνεται από τις έξι, χειμώνα καλοκαίρι, στις εφτά βρίσκεται κιόλας στο εργοστάσιο, όπου και θα μείνει μέχρι τις οχτώ το βράδυ, ίσως και περισσότερο. Ακόμα και τις κυριακές πηγαίνει στη δουλειά, παρόλο που στις εγκαταστάσεις και στα γραφεία δεν υπάρχει ψυχή· αλλά μια ώρα αργότερα και είναι αυτό που εκείνος θεωρεί βίτσιο. Είναι κατ’ εξοχήν ένας πολύ σοβαρός άνθρωπος, γελάει σπάνια, δεν γελάει ποτέ του. Τα καλοκαίρια παραχωρεί στον εαυτό του, αλλά όχι πάντα, μιας βδομάδας διακοπές, στη βίλλα του κοντά στη λίμνη. Δεν έχει αδυναμίες κανενός είδους, δεν καπνίζει, δεν πίνει καφέ, δεν πίνει αλκοόλ, δεν διαβάζει μυθιστορήματα. Δεν συγχωρεί καμιά αδυναμία στους άλλους. Πιστεύει πως είναι σπουδαίος. Είναι πού σπουδαίος. Μιλάει για πράγματα πολύ σπουδαία. Κάνει μονάχα σπουδαία τηλεφωνήματα. Ακόμα και τα’ αστεία του μέσα στην οικογένεια είναι κι αυτά πολύ σπουδαία. Νομίζει τον εαυτό του απαραίτητο. Είναι απαραίτητος. Η κηδεία του θα γίνει αύριο στις 14.30, τόπος αναχώρησης το σπίτι του μακαρίτη.

 

Από το βιβλίο του Dino Buzzati Ο σκύλος που είδε το Θεό (μτφ. Πωλίνα Πεφάνη, εκδ. ΣΤΟΧΑΣΤΗΣ)

4 Σχόλια leave one →
  1. 29 Σεπτεμβρίου, 2009 5:20 μμ

    Ωραίο βιβλίο, πολύ χάρηκα που μου το θύμισες!

  2. Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
    29 Σεπτεμβρίου, 2009 7:38 μμ

    θυμήθηκα και το «Η έρημος των Ταρτάρων», του ίδιου. όμως, αν δεν το’ χεις διαβάσει, άστο για μετά τη θητεία 🙂

  3. 29 Σεπτεμβρίου, 2009 7:51 μμ

    …και οι «Επτά αγγελιοφόροι» είναι πολύ ωραίο.

  4. 29 Σεπτεμβρίου, 2009 8:12 μμ

    Α, έπεσα σε διαβασμένα παιδιά! Και πάνω που σκεφτόμουν, τι καλά δεν θα τον ξέρει κανείς αυτόν τον Μπουτζάτι, κοίτα τι πάθαμε!

    Η έρημος των ταρτάρων είναι από τα σούπερ αγαπημένα μου βιβλία και η αλήθεια είναι ότι κατέβασα και την ταινία πρόσφατα, που δεν ήξερα ότι υπάρχει…

    Όσο για τους αγγελιοφόρους, I rest my case, δεν μπορεί να έχει γραφτεί ένα τέτοιο βιβλίο. Το έχω κάνει τόσες πολλές φορές δώρο σε φίλους που ξέμεινα πια και αμφιβάλλω αν υπάρχει πια στο εμπόριο. Λόγω στέρησης ξαναδιάβασα το σκύλο, που φυσικά δεν συγκρίνεται με τους αγγελειοφόρους, σου πετάει όμως και πάλι όλη τη ματαιότητα του κόσμου στη μούρη..

    Α, να μην ξεχάσω ότι και το ένας έρωτας είναι πολύ καλό, έτσι καφκικό και αργόσυρτο και βασανιστικό, όπως η έρημος, μόνο που εδώ δεν περιμένει τον οχτρό αλλά την αγαπημένη.

    Σε καλό σας, πολύ με χαροποιήσατε…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: