Skip to content

Η ειρηνοδίκης

22 Σεπτεμβρίου, 2009

n718534387_1181372_9889

 

Με πήρε στο τηλέφωνο για να περάσω από το γραφείο της την τάδε ημερομηνία. Ακουγόταν βιαστική και πολυάσχολη, όταν την ρώτησα τι μπορεί να θέλει εμένα κοτζάμ ειρηνοδίκης, απάντησε κοφτά «έλα και θα δεις» και έκλεισε το τηλέφωνο. Στην αρχή θορυβήθηκα κάπως, προσπάθησα να θυμηθώ τι παραβιάσεις του νόμου έχω κάνει τους τελευταίους μήνες, το μυαλό μου όμως δεν πήγαινε πουθενά. Μήπως ήταν εκείνα τα αυτοκόλλητα με αρκουδάκια που είχε κλέψει πέρυσι από ένα βιβλιοπωλείο γιατί τα θεώρησα υπερβολικά ακριβά; Χλωμό, θα με είχαν ήδη πιάσει. Μήπως που γράφω για τον ελληνικό στρατό στο μπλογκ μου; Μα, σε αυτή την περίπτωση θα με καλούσαν σε στρατοδικείο. Δεν είχα άλλη επιλογή κι έτσι πήγα.

 

Στο γραφείο μόνο μερικές μεσήλικες κυρίες με εμπριμέ φούστες που μιλούσαν για τα παιδιά τους (δύσκολη περίοδος η εφηβεία) και μερικοί νεαροί, σίγουρα συμβασιούχοι, γιατί έκαναν ότι εργάζονταν (αν ήταν διορισμένοι δεν θα έκαναν ότι εργάζονταν). Ζήτησα ευγενικά να δω την κυρία τάδε και με παρέπεμψαν σε μία από τις προηγούμενες κυρίες-με ταγιέρ αυτή (που η θυγατέρα της τα έχει μπλέξει με κάποιον μεγαλύτερο, όπως την είχα προηγουμένως ακούσει να εκμυστηρεύεται). «Ήρθα», της είπα κάπως δειλά. «Τι θέλεις εσύ εδώ;» μου απάντησε, στον ενικό βεβαίως. «Με καλέσατε να συζητήσουμε για κάποιο θέμα», της είπα. «Είμαι ο τάδε». «Ποιον αριθμό έχεις;» ρώτησε η ειρηνοδίκης. «Δεν ξέρω τι μου λέτε» απάντησα εγώ, σίγουρος ότι από ώρα σε ώρα θα βρεθώ πίσω από τα κάγκελα. Άραγε θα είναι καλύτερη η στρατιωτική φυλακή; Γιατί στις άλλες έχω πάει και δεν μου άρεσε.

 

Η κυρία τάδε φάνηκε πολύ να θυμώνει μαζί μου, ευτυχώς για την ώρα με οδήγησε σε μία ντουλάπα με χοντρά βιβλία και μου ζήτησε να ψάξω να βρω το όνομα μου για βρούμε τη σχετική καταγγελία. («Καταγγελία; Καταγγελία;») Εδώ κάπου θέλω να πω ότι αν κάποιος έχει χρόνο και είναι και λιγάκι κουτσομπόλης, το ειρηνοδικείο θα ήταν το βασίλειο του. Γιατί στους φακέλους που μου ζητήθηκε να ψάξω, βρίσκονταν όλες οι καταγγελίες του λεκανοπεδίου: ονόματα, διευθύνσεις, τηλέφωνα, πανζουρλισμός, μιλάμε για πολλές καταγγελίες, θα έλεγε κανείς ότι οι Αθηναίοι έχουν ανακαλύψει καινούργιο χόμπι. (Να σημειωθεί επίσης ότι το 70% των καταγγελιών αφορούσαν σε σούπερ μάρκετ και εταιρίες κινητής τηλεφωνίας-ένιωσα κάπως υπερήφανος για τους συμπολίτες μου, ο περασμένος Δεκέμβρης-σκέφτηκα-έφερε έναν αέρα επανάστασης στην πόλη!)

 

Τέλος πάντων, η καταγγελία δεν είχε γίνει στο πρόσωπο μου, επρόκειτο για μία μαμά που παραμελούσε το ανήλικο παιδί της γιατί έπρεπε να εργάζεται ολημερίς για να τα βγάλουν πέρα (μπαμπάς δεν υπήρχε και η μαμά δεν διέθετε πολιτικό μέσο για να πάρουν το παιδί στον τοπικό παιδικό σταθμό). Τη μαμά αυτή την γνώριζα βεβαίως, είχαμε συναντηθεί πριν μερικούς μήνες και είχα προσπαθήσει να τη βοηθήσω να φιλοξενηθεί κάπου το παιδί-χωρίς αποτέλεσμα. Τότε οι γείτονες είχαν δει μόνο του το παιδί στο μπαλκόνι του σπιτιού του να κλαίει και-φυσικά-κάλεσαν την αστυνομία. Για τρίτη φορά. Και να που τώρα-την τέταρτη φορά-η μαμά καταγγέλθηκε για παραμέληση και την υπόθεση της εξέταζε η ειρηνοδίκης με το ταγιέρ.

 

Η ειρηνοδίκης παρέμενε αυστηρή πίσω από τα χοντρά κοκάλινα γυαλιά της. «Νομίζεις ότι πρέπει να της αφαιρεθεί η επιμέλεια του παιδιού;» με ρώτησε βιαστικά, αφού πρώτα μου ζήτησε να είμαι σύντομος γιατί σχολάει σε λίγο (12.30 η ώρα). «Όχι», απάντησα, «πρέπει να την βοηθήσετε να βρει μέρος για το παιδί της». «Και που να πάει δηλαδή;» με ρώτησε λες και μου ανήκαν προσωπικά τα ιδρύματα της χώρας. «Δεν ξέρω κυρία τάδε», της λέω, «πιστεύω όμως ότι με εισαγγελική εντολή θα είναι ευκολότερο να φιλοξενηθεί κάπου το παιδί». Αφού συζητήσαμε για κάποια ώρα σχετικά με ένα αντικείμενο για το οποίο είχε εμφανώς άγνοια, της ήρθε μία αναλαμπή: «Να το στείλουμε το παιδί στο ίδρυμα Χ», είπε. «Το ίδρυμα Χ δέχεται μόνο παιδιά χωρίς αναπηρίες και το παιδί αυτό έχει νοητική στέρηση, δεν θα το δεχτούν». «Χμμμ, ας το πάει στο ίδρυμα Ψ». «Ναι, εκεί θα ήταν καλύτερα, όμως πρέπει να ξέρετε ότι για να πάρουν κάποιο παιδί στο ίδρυμα Ψ θα πρέπει να έχει κανείς πολιτικό μέσο. Διαφορετικά η μόνη λύση είναι να αφήσει το παιδί μέσα σε ένα πανέρι στην είσοδο του ιδρύματος. Μόνο που το συγκεκριμένο παιδί είναι κάπως ψηλό, δεν είμαι σίγουρος ότι θα χωρέσει σε πανέρι». Η ειρηνοδίκης άρχισε να κοκκινίζει από θυμό (γίνονται τέτοια πράγματα σε αυτό το κράτος πρόνοιας;). Ευτυχώς δεν ήμουν εγώ ο στόχος του θυμού της:

 

«Άσε, να δεις η αδερφή μου τι έπαθε. Που χώρισε με τον άντρα της και έπρεπε να αφήνει κάπου το παιδί γιατί εργάζεται, δεν το έπαιρνε όμως κανένας παιδικός σταθμός». «Α, σας καταλαβαίνω. Πολιτικό μέσο έβαλε;». «Ε, αναγκάστηκε, παρόλο που είναι άλλης πολιτικής παράταξης. Τι τα θες; Να μείνει στο δρόμο το παιδί;»

 

Μ’ αυτά και μ΄ αυτά η ώρα πήγε 1. «Αν δεν με χρειάζεστε κάτι άλλο, μπορώ να φύγω;», απάντησα, περιμένοντας ότι θα μου ζητούσε να πάρω σπίτι μου το παιδί. «Όχι, όχι, πρέπει να φύγω κι εγώ, σχόλασα». «Αλήθεια, τι θα γίνει με το παραμελημένο παιδί;» «Που να ξέρω εγώ; Θα στείλω την υπόθεση στον εισαγγελέα και ας τα βγάλει πέρα αυτός…»

2 Σχόλια leave one →
  1. Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
    23 Σεπτεμβρίου, 2009 8:25 μμ

    και όλοι έκαναν τη δουλειά τους ε;

    τελικά, πολλές ανθρωποώρες χάθηκαν για ένα παιδί που (αν κατάλαβα καλά) δεν θα έχει και το καλύτερο μέλλον.

    ΥΓ. μια γλαφυρή περιγραφή της γ…καθημερινότητας στην κ…χώρα

  2. 23 Σεπτεμβρίου, 2009 10:02 μμ

    δυστυχώς έχω άπειρες τέτοιες περιγραφές, με ή χωρίς ταγιέρ…

    δεν ήμουν ειρωνικός πάντως με το παιδί, έτσι κι αλλιώς το μέλλον του όντως θα είναι δύσκολο

    αν ήμουν η μητέρα του παιδιού θα το έπαιρνα απ’ το χέρι και θα το πήγαινα στο ντιμπέιτ των «αρχηγών»

    ή θα έβαζα μπουρλώτο σε όλη τη χώρα

    (κάποτε, σε αντίστοιχη περίπτωση πρότεινα σε κάποιον να βγει στην τηλεόραση-είχαμε για μήνες εξαντλήσει κάθε άλλο μέσο να βοηθηθεί-και γαμώτο σε 5 λεπτά τακτοποιήθηκε το αίτημα του και με το παραπάνω)

    γαμημένη καθημερινότητα στην κωλοχώρα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: