Skip to content

Νύχτες Ραδιοφώνου 2

14 Σεπτεμβρίου, 2009

Σας το είχα υποσχεθεί καιρό τώρα, να που βρήκα και το χρόνο να πιάσω την «κονσόλα». Οι σημερινές Νύχτες Ραδιοφώνου είναι μονοθεματικές για ευνόητους λόγους. Προσπάθησα να βρω τραγούδια που ταιριάζουν στον καθένα κι ελπίζω να έπεσα μέσα, έστω και λίγο.

 

Για τον psi-action έχουμε Echo and the Bunnymen. Αριστούργημα, αλλά αυτό το ξέρεις ήδη. Και μόλις θυμήθηκα έναν άλλο ανοιχτό λογαριασμό, αυτόν με τα χαμένα 80s διαμάντια…Εδώ θα ‘μαστε για όλα…

 

All at sea again
And now my hurricanes have brought down this ocean rain
To bathe me again
My ships a sail
Can you hear its tender frame
Screaming from beneath the waves
Screaming from beneath the waves

 

 

Για την KnowDame που συμμετείχε στις προηγούμενες Νύχτες Ραδιοφώνου έχουμε REM: The trees will bend, the cities wash away, the city on the river, there is a girl without a dream. Αν νυχτοπερπατάς ακόμα από ‘δω, ελπίζω να σου αρέσει…

 

 

Το επόμενο για την Κατερίνα: Why does it always rain on me? Αυτό ή το αγαπάς ή το μισείς. Ελπίζω το πρώτο…

 

I cant sleep tonight
Everybody saying everythings alright
Still I cant close my eyes
Im seeing a tunnel at the end of all these lights
Sunny days
Where have you gone?

 

 

Για το μπαλόνι φοβάμαι ότι δεν έπεσα πολύ μέσα. Από την άλλη, δεν θα μπορούσε να μείνει απ’ έξω αυτό το τραγούδι…

 

The tick tock tick of a ticking timebomb
Fifty feet of concrete underground
One little leak becomes a lake
Says the tiny voice in my earpiece

 

Για την Enfant (που χάθηκες, αλήθεια;), έχουμε Carpenters-Rainy days and Mondays. Προτιμούσα την εκτέλεση των αγαπημένων Cracker, αλλά το youtube δεν μου έκανε τη χάρη. Αν ακούει κανείς εκεί έξω, ανεβάστε το ΤΩΡΑ!

 

What I’ve got they used to call the blues
Nothin’ is really wrong
Feelin’ like I don’t belong
Walkin’ around
Some kind of lonely clown
Rainy Days and Mondays always get me down.

 

Και φυσικά θα βάζαμε και το Rain της Madonna και μην ακούω γκρίνιες. Σε ποιον όμως να το αφιερώσουμε; Χμμμμ…Διαλέγω τον arpacola για να τον τσαντίσω και γιατί ξέρω ότι στα κρυφά ακούει Madonna. Έλα arpacola, παραδέξου το, μεταξύ μας είμαστε…Υ.Γ.Κι ευχαριστημένος να είσαι που δεν σου έβαλα Phil Collins!

 

I’d wait for all the dark clouds bursting in a perfect sky
You promised me when you said goodbye
That you’d return when the storm was done
And now I’ll wait for the light, I’ll wait for the sun
Till I feel your

 

Οκ, το επόμενο είναι το αγαπημένο μου και είναι συγκλονιστικό. Διαλέγω για τους Deus τον head charge και κάτι μου λέει ότι δεν πέφτω πολύ έξω…Διότι καλή η ρέγκε και η ζέστη και καλοκαίρι, αλλά τι θα κάναμε χωρίς λίγη βροχή; Tombstone and the damage done, how beautiful the poetry, how beautiful the prose…

 

 

Για τη Χάρη θα το ρισκάρω λίγο και θα αφιερώσω το Rain and Tears των Aphrodite’s Child. Γιατί ό Ντέμης Ρούσσος δεν ήταν πάντα αυτό άχαρο και αλλαζονικό πράμα που γνωρίζουμε σήμερα. Ζητώ συγγνώμη για το πετσόκομμα στο τέλος, τρελλαίνομαι όμως για τη σημειολογία του συγκεκριμένου βίντεο (προσοχή στα γύψινα αγάλματα της Αφροδίτης στον κήπο).

 

How many times I’ve seen tears coming from your blue eyes?

 

 

Για το δύτη επέλεξα το Raining Pleasure των Triffids. Εδώ μπορεί να έπεσα εντελώς έξω, είναι όμως υπέροχο το τραγούδι…

 

Dryest season known to us
Dreamed I saw it all come down
Dreamed I saw my pleasure raining down

 

Και τέλος, για τον πιο δύσκολο πελάτη, το συκοφάγο, επέλεξα τους δικούς μας Raining Pleasure, για το όνομα τους και όχι γιατί το τραγούδι έχει σχέση με βροχή: Love her, Μάνος Χατζιδάκις revisited. Love her, love her from the spring time, love her for the days that you live…Καλή ακρόαση!

 

32 Σχόλια leave one →
  1. Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
    14 Σεπτεμβρίου, 2009 8:24 μμ

    bunnymen είχα να ακούσω πολλά χρόνια και ήταν από τα αγαπημένα κάποτε. ασχολήθηκα μαζί τους μέχρι το (album) ocean rain. μετά τους εγκατέλειψα. αν σκεφτείς πως το (τραγούδι) ocean rain ήταν το τελευταίο του δίσκου, με πήγες ακριβώς εκεί που τους άφησα. πολλά πολλά χρόνια πίσω. σε ευχαριστώ, mr silent.

    υγ. όποτε ασχοληθείς με τον «ανοιχτό λογαριασμό» λετ μι νόου, έχω κάποιες προτάσεις 🙂

  2. 14 Σεπτεμβρίου, 2009 10:09 μμ

    καλησπέρα

    κι εγώ τη γεύση της απώλειας έχω ..

    μια χάση φεγγαριού ..

    που επωμίστηκα εξ ολοκλήρου

    μακάρι τούτο εδώ

    να μην είναι ‘εις μνήμην’

  3. 15 Σεπτεμβρίου, 2009 8:25 πμ

    !!!!!!!
    Φανταστική «εκπομπή» φίλε! Φανταστική όμως!!!!
    Και δεν μπορείς όμως να φανταστείς πόσο μέσα έπεσες σε μένα! (δεν με έχεις για πολύ ελεκτρόνικα;;; Λάθος σου!! Αχ, σας ξεγελάει το φυσίκ μου). Τον αγαπούσα από τους Radiohead, όταν έβγαλε το Eraser το έλιωσα. Θέλω όμως να σημειώσω πόσο καταπληκτίκ είναι το βίντεο. Φαντάζομαι εσύ το είδες, αλλά το λέω και για τους άλλους και τις άλλες…αν πάτε πατώντας το βίντεο στο YouTube θα βρείτε 2-3 απίθανα βίντεο με την μουσική του Thom Yorke.
    Έχω λιώσει!!!
    Πάντως ευχαρίστως θα έπαιρνα και τη Μαντονίτσα και Triffids, ενώ με τέλειωσες με την αφιέρωση στον Συκοφάγο! Τι τραγούδι είναι αυτό
    Τέλειο, φανταστικέ μου Silent!
    Σμακ-σμακ.
    υ.γ. και φυσικά…θέλω να σου αφήσω δώρο το φθινοπωρινό μου τραγούδι που πάντα μου φέρνει έναν κόμπο στο λαιμό…σαν να ετοιμάζεται βροχή (κάποια πράγματα όσο παλιά κι αν είναι, είναι πάντα φρέσκα)

  4. 15 Σεπτεμβρίου, 2009 2:59 μμ

    Ευχαριστώ!! Μέσα έπεσες και σε μένα, δεν είναι η μουσική που ακούω συστηματικά τώρα, αλλά μ’άρεσε πολύ. Μου θύμισε λίγο τους σόλο δίσκους του Μπάρετ, δεν ξέρω γιατί.
    Πολύ με τιμά που με θεωρείς τακτικό αναγνώστη (είμαι).

  5. Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
    15 Σεπτεμβρίου, 2009 8:37 μμ

    …και επειδή το έριξες στα «rainy» τραγούδια μου ήρθε και αυτό, το οποίο μπορεί να μη (σας) λέει πολλά σήμερα, αλλά ευχαρίστως θα δραπέτευα για εκεί (περιμένω τη μηχανή του χρόνου):

    και μια (άσχετη με το θέμα αλλά σχετική με τη μουσική) πληροφορία::

    Burning Down The House: The Story of CBGB
    http://www.aiff.gr/article.asp?catid=16660&subid=2&tag=14363&pubid=5129001

    20.000 miles ahead: a Last Drive story
    http://www.aiff.gr/article.asp?catid=16660&subid=2&tag=8504&pubid=5122981

    τεσπα, έχει πολλά:
    http://www.aiff.gr/summary.asp?catid=16660&tag=8253

    υγ. sorry για τα διαφημιστικά μηνύματα

  6. 15 Σεπτεμβρίου, 2009 8:45 μμ

    Τι γλυκό! Να ’σαι καλά! Τους dEUS τους πρωτοάκουσα live στο Rockwave του 1999, χωρίς να ξέρω τότε καλά τη μουσική τους, μόνο ακουστά τους είχα – στη συναυλία είχα πάει εξάλλου για τους Placebo και τους Blur που ακολουθούσαν. Δεν τους βοηθούσε η ώρα (έπαιξαν μέσα στον ήλιο), αλλά από τότε μου είχαν κάνει καλή εντύπωση – πολύ ωραίο κι αυτό το κομμάτι τους.

    Να σου αντευχηθώ με ένα δικό μου αγαπημένο βρόχινο κομμάτι:

  7. 15 Σεπτεμβρίου, 2009 11:31 μμ

    ε, το σωστό να λέγεται…το ρίσκαρες αρκετά !

    ό,τι και να μού αφιέρωνες όμως θα μ’ άρεσε γιατί … μ’ αρέσουν τα δώρα !

    να’σαι καλά Silent – θα σού στείλω κι εγώ κάτι – όταν ξεμπλέξω 🙂

  8. 15 Σεπτεμβρίου, 2009 11:53 μμ

    Τελευταίος ο πιο δυσκολος πελάτης. Μα η συγκίνηση ήρθε πρώτη πρώτη. Και έμεινε η δυσκολία να φράζει την πύλη των λέξεων. Εδιάβασες άριστα το μεσαθε, κι επέλεξες ταιριαστό κομμάτι. Ευχαριστώ ειλικρινά.

    Μουσικό αντίδωρο, τόσο υγρό όσο και τα ματια καμιά φορά.

  9. 16 Σεπτεμβρίου, 2009 9:03 πμ

    Fysika kai akouw Madona vevea mono otan th diaskeyazoun oi Sonic Youth 😛

    wraio to post mas exeis perilavei gia ta kala!

    Edw pou ta leme to into the groove einai kommatara

    sou afhnw kai 2-3 xexexe na sou paei kala h mera

  10. 17 Σεπτεμβρίου, 2009 9:39 μμ

    Σ’ ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ Silentcrossing! Όπως βλέπεις, ήρθα έστω και με μικρή καθυστέρηση. Και άκουσα ένα τραγούδι που δεν το ήξερα, αλλά μου αρέσει. 🙂 Ιδιαίτερο το βρίσκω. Νομίζω πρέπει να μελετήσω παραπάνω τους στίχους.

    Καλό σου βράδυ.

    ΥΓ: Χατζιδάκις για σένα: «Έπρεπε να ‘ρχοσουνα, έστω με βροχή, περνώντας όλα τα εμπόδια, το σπίτι σου.. έπρεπε να ‘ρχοσουνα..» Το τραγουδούσε ο ίδιος. Κάτι μου λέει ότι μπορεί και να σου άρεσε.

  11. 18 Σεπτεμβρίου, 2009 8:43 μμ

    Και πάλι άουτς! Ένα έχω να πω: με τον παλιο-στρατό χάνεις τα καλύτερα πάρτυ…
    Να ένα ακόμα επιχείρημα υπέρ της οριστικής του κατάργισης…

  12. 18 Σεπτεμβρίου, 2009 8:50 μμ

    @psi καταρχάς τα διαφημιστικά σου μηνύματα υπήρξαν πολύ ευπρόσδεκτα και ελπίζω να πιάσουν τόπο (το πρώτο το είχα υπόψη και λέω να το δοκιμάσω…)
    Κατα τ’ άλλα, φτιάχνοντας τη λίστα με τις αφιερώσεις, μόνο για ‘σένα ήμουν κάπως σίγουρος. Σκεφτόμουν ότι αν ήσουν συγκρότημα θα ήσουν οι echo and the bunnymen (αν και κάτι πιο κοντά σε zimbo zimbo zimbo zimbo…)

    Σχετικά με τον “ανοιχτό λογαριασμό” το μαγαζί άνοιξε και δέχεται ήδη προτάσεις, εδώ ή σε μέηλ (και υπάρχει άπειρος χρόνος για το στήριμο του εγχειρήματος…)

  13. 18 Σεπτεμβρίου, 2009 9:13 μμ

    @Hypericum τελευταία όλο αυτήν σου την ταυτότητα επιλέγεις, την ποιητική (τη μελαγχολική;)

    εις μνήμην στοιχειωμένη…

  14. 18 Σεπτεμβρίου, 2009 9:21 μμ

    @μπαλόνι…αχ μπαλόνι!
    δεν το περίμενα αυτό από ‘σένα…χαίρομαι που έπεσα μέσα (διαίσθηση; μάλλον κωλοφαρδία :))

    Όντως όλα τα βίντεο του Thom Yorke είναι υπέροχα, αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με τους ΣΤΕΡΕΟ ΝΟΒΑ, έτσι;

    Και φυσικά δεν μπορώ παρά να ανταποδώσω με το καλύτερο βίντεο που έχει γυριστεί ποτέ στην ελλάδα:

    [YOUTUBE=http://www.youtube.com/watch?v=IzwI2wCqva8&feature=related]

  15. 18 Σεπτεμβρίου, 2009 9:22 μμ

    @δύτη χαίρομαι που σου άρεσε. Εμπρός για περισσότερες φθινοπωρινές (βροχερές) μέρες!

  16. 18 Σεπτεμβρίου, 2009 9:25 μμ

    Ναι! ναι! μια βροχή επιτέλους θέλω κι εγώ εδώ στα νότια…

  17. 18 Σεπτεμβρίου, 2009 9:42 μμ

    @head καταρχάς τους Beta Band τους είχα στο playlist, αλλά τους έβγαλα τελευταία στιγμή γιατί το κομμάτι υπάρχει μόνο σε live. Τι κομμάτι όμως…κομματάρα!

    Στο ψητό τώρα, το φεστιβάλ που αναφέρεις ήταν το καλύτερο που έχει γίνει ποτέ. Για την Ελλάδα μιλάμε, ε;
    Θυμάμαι ακόμα τη στιγμή που ο τραγουδιστής των Deus παρακινούσε από το μικρόφωνο φοβισμένο μπαντσιτζαμπίστα να πέσει (με μουσική υπόκρουση and there’s always something in the air…). Επίσης, για μέρες μετά συζητάγαμε πόσο βαρετοί ήταν οι Blur!

    Αλλά μετά ήρθε η Patti Smith και τους έσβησε όλους 🙂

  18. 18 Σεπτεμβρίου, 2009 9:45 μμ

    @χάρη τουλάχιστον είσαι ειλικρινής 🙂
    θα προσπαθήσω να επανορθώσω όμως, θα δεις…

  19. 18 Σεπτεμβρίου, 2009 9:49 μμ

    @συκ ευχαριστώ! τα μάτια κάποιες παράδοξες φορές σταματούν να υγραίνονται μπροστά στο δέος!

  20. 18 Σεπτεμβρίου, 2009 9:51 μμ

    @arpa cola you’ve got the groove! 😉

  21. 18 Σεπτεμβρίου, 2009 9:58 μμ

    @κατερίνα δεν το ξέρω το τραγούδι, θα το βρω όμως.

    Πάντως δις Χατζιδάκις για ‘μένα με κάνει χαρούμενο.

    Άσε που άρχισε πάλι να βρέχει μόλις…

  22. 18 Σεπτεμβρίου, 2009 10:00 μμ

    @δύτη στα νότια είπες; μη μου πεις ότι είμαστε πατριώτες! (για μένα πιο νότια δεν έχει..)

  23. 18 Σεπτεμβρίου, 2009 10:04 μμ

    πατριώτες όχι, εδώ και κάποια χρόνια μένω κοντά στα μέρη σου.
    Για το προηγούμενο, η παραπομπή: Χατζιδάκις, 2000 Μ.Χ., «επρεπε να’ρχόσουνα», track 3. Σε στίχους Χρονά.

  24. 18 Σεπτεμβρίου, 2009 11:39 μμ

    Ο Δύτης των Νιπτήρων, στα είπε όλα. Είναι υπέροχο τραγούδι. Όταν το βρεις, θα τα ξαναπούμε.

    Καλό ξημέρωμα.

  25. 19 Σεπτεμβρίου, 2009 1:20 πμ

    Σιωπηλέ μου είμαι πάντα ειλικρινής, για νά’χει κύρος και η χαρά !
    😀
    τό ρίσκαρες, και καλά έκανες : οι αφροδίτες γύρω τουλάχιστον ήταν εύγλωττες ! (απλώς πρόκειται για ένα συγκρότημα που δεν άκουσα σχεδόν ποτέ ! αν και το συγκεκριμμένο κομάτι που επέλεξες για μένα έχει κάτι πολύ…δικό μου (νομίζω) : αν δεν κάνω λάθος ο παπαθανασίου διασκευάζει εδώ τόν «Κανόνα» τού Πλάχεμπελ, τουτέστιν μουσική από μια εποχή που (επίσης, πολύ) αγαπώ !)

    όμως…τι σημασία έχουν αυτά… Όλοι σ’ ευχαριστούμε για τα δώρα σου όπως είδες, οι Νύχτες Ραδιοφώνου είναι Λαϊκή Απαίτηση να συνεχιστούν, και να σού ομολογήσω ότι όλες αυτές τις μέρες πασχίζω να βρω λίγο χρόνο κι εγώ να σού στείλω κάτι… Ε, κάποια στιγμή θα τα καταφέρω… Το πολύ-πολύ να πέσω πάνω στις Νύχτες Ραδιοφώνου 3 ! 😆

    καληνύχτα σου

  26. 22 Σεπτεμβρίου, 2009 3:30 μμ

    @χάρη μου ‘βαλες δύσκολα με τον Πλάχεμπελ και τα κανόνια του. Οι επόμενες Νύχτες Ραδιοφώνου θα ‘ρθουν το χειμώνα, που θα μιλάμε πια για χιόνια. Και ήδη έχω στο μυαλό μου μερικές αφιερώσεις…

  27. 1 Οκτώβριος, 2009 9:48 πμ

    Και από μένα… καλημέρα (με ήλιο και…)

  28. 1 Οκτώβριος, 2009 10:00 πμ

    @omadeon, ευχαριστώ.
    Μια ζωή trance λοιπόν! (Ή μήπως όχι;)
    Ανταποδίδω με

    [YOUTUBE=http://www.youtube.com/watch?v=CSxlI-Ilwf8]

  29. 1 Οκτώβριος, 2009 12:13 μμ

    Ε, ναι τώρα πια… trance (melodic όμως).

    Πάντως πέρασα από ΠΟΛΛΑ χρόνια ροκομανίας, αλλά και κλασσικής μουσικής. Εκείνο που δεν πέρασα ποτέ (ΟΥΤΕ απ’ έξω σχεδόν) ήταν τα… «Ελληνάδικα» (γαβ-γαβ)! 🙂

    ΠΟΛΥ ωραίο το κομμάτι, λίγο περισσότερο μπάσσο και ντραμ τόθελε όμως (νομίζω).

  30. KnowDame permalink
    1 Οκτώβριος, 2009 9:03 μμ

    Κάλλιο αργά, παρά ποτέ… 🙂
    Ευχαριστώ για την αφιέρωση οικοδεσπότη!

    Καλή ιδέα οι μονοθεματικές νύχτες ραδιοφώνου, αν και καθιστούν δύσκολη την επιλογή ξεχωριστών και όχι ιδιαίτερα γνωστών κομματιών. Η προσπάθειά σου να πετύχεις και τις ιδιαίτερες προτιμήσεις του καθενός, κάνει το έργο σου ακόμα δυσκολότερο (αν και απ’ ότι βλέπω δε δυσκολεύεσαι και πολύ)

    Σχετικά με τα γούστα μου… ποικίλλουν ανάλογα με την εποχή. Θα μπορούσε να ήταν το Raining Again του Moby, το Raindrops των Tindersticks και πολλά άλλα.
    Ανταποδίδω με ένα μπουκέτο σε χρονολογική σειρά

    [YOUTUBE=http://www.youtube.com/watch?v=lPrK6i3nOGw]

    [YOUTUBE=http://www.youtube.com/watch?v=qVaEPx_VyXs]

    [YOUTUBE=http://www.youtube.com/watch?v=7qHCgfwP64s]

    [YOUTUBE=http://www.youtube.com/watch?v=Mye6cHAEyhw]

    [YOUTUBE=http://www.youtube.com/watch?v=TCi0Tn03Kks]

    υγ. Σε αναμονή της επόμενης νύχτας ραδιοφώνου 🙂

  31. 2 Οκτώβριος, 2009 10:00 πμ

    KnowDame! Το ήξερα ότι θα ‘ρχοσουν-και τι ωραίο το μπουκέτο (λες και ήταν ειδική παραγγελιά!)

    Ξεχωρίζω φυσικά το Rain Dogs-στην πιο τρελή (μεθυσμένη;) εκτέλεση που έχω ακούσει (στο τέλος γίνεται βαλκανικό γλέντι). Αν ποτέ έφτιαχνα μια λίστα με τα 10 αγαπημένα μου τραγούδια, θα ήταν πολύ ψηλά!

    WE’ LL NEVER BE GOING BACK HOME!

    Και φυσικά οι Mercury Rev έβγαλαν ένα από τα αγαπημένα μου άλμπουμς της περυσινής χρονιάς (ήταν νομίζω στο νο6 μου ή κάτι τέτοιο…)

    Έπεσες πολύ μέσα λοιπόν..
    Ευχαριστώ!

  32. 2 Οκτώβριος, 2009 10:19 πμ

    @omadeon για το μπάσσο και το ντραμ δεν ξέρω, εσύ είσαι ο εδιδικός!

    Εμένα τα σκυλιά μου αρέσουν πάντως. Είναι χαριτωμένα, τρυφερά και πιστά 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: