Skip to content

And if you go chasing rabbits…

6 Σεπτεμβρίου, 2009

IMG_0281

IMG_0282

IMG_0283

IMG_0284

IMG_0285

IMG_0287

IMG_0288

IMG_0289

19 Σχόλια leave one →
  1. 6 Σεπτεμβρίου, 2009 11:09 μμ

    respect

  2. 7 Σεπτεμβρίου, 2009 8:34 πμ

    βγάζει συγκίνηση αυτή η διαδοχή
    κι ύστερα ένα μετέωρο κενό
    ένα πόδι σηκώνεται στον αέρα
    και να μην ξέρεις πού να το πατήσεις
    δύσκολο

  3. 7 Σεπτεμβρίου, 2009 12:09 μμ

    !!!!
    εξαιρετική αλληλουχία κάδρων!

    να κάνω ένα αισθητικό σχόλιο;;;
    (αφού θα το κάνεις βρε Μπαλόνη, τι ρωτάς;; )

    Ναι, κοιτάξτε…, θα ήθελα ένα μικρό κενό ανάμεσα στις φωτό, ελάχιστο κενό!

  4. 7 Σεπτεμβρίου, 2009 1:37 μμ

    Εμένα μου θύμισε το ανέκδοτο «Μαύρο πρόβατο πού είσαι;» -«Εδώ». Δυστυχώς, αν δεν το ξέρετε, δεν μπορώ να το γράψω -είναι από αυτά που μόνο προφορικά βγα΄ζουν νόημα…

  5. 7 Σεπτεμβρίου, 2009 4:15 μμ

    pantws eixa k egw paromoies idees gyrizontas apo th skopia…

  6. 7 Σεπτεμβρίου, 2009 8:20 μμ

    silent εξαιρετικό – σύλληψη, εκτέλεση, ανάρτηση ! φιλάκια
    🙂

  7. Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
    7 Σεπτεμβρίου, 2009 8:21 μμ

    «When logic and proportion
    Have fallen sloppy dead…»

    εσύ τι έκανες;
    α) το πάτησες
    β) φρέναρες την τελευταία στιγμή
    γ) ζωντάνεψε και πιάσατε την κουβέντα
    δ) ανοιγόκλεισες τα μάτια σου και δεν υπήρχε πια

    υγ. τι κάνουν οι ναύτες στα βουνά; χάθηκαν οι παραλίες;

  8. 7 Σεπτεμβρίου, 2009 8:59 μμ

    «Keep your head!» 😉

  9. 8 Σεπτεμβρίου, 2009 7:46 μμ

    Α, πολύ μου άρεσε η ιδέα σου. Και μάλιστα αυτή την εποχή, που φωτογραφίζω ακατάπαυστα..

    Κι επί τη ευκαιρία, το τραγούδι που σου έλεγα σε στίχους του Γκανά («Θα ‘χουμε σε παλιό καθρέφτη γνωριστεί…»), το ερμηνεύει η Τσανακλίδου. Στην χρωστούσα νομίζω την απάντηση.

    Καλό βράδυ!

  10. 8 Σεπτεμβρίου, 2009 8:34 μμ

    @σεπτεμβριανέ (???) σε ευχαριστώ. Είδες που ο ελληνικός στρατός σε κάνει δημιουργικό;

    @hypericum το μετέωρο κενό είναι η ύπαρξη της ανυπαρξίας. Κι αυτό είναι όντως δύσκολο…

    @μπαλόνι δεκτή η παρατήρηση για το κενό, το είχα κατά νου αλλά στην πράξη δε λειτούργησε τόσο καλά. (το άρθρο το έχω κατά νου όλη μέρα, θα το ψάξω ευθύς αμέσως…)

    @δύτη το μαύρο πρόβατο δεν το ξέρω και το γκουγκλ δε βοήθησε ισιαίτερα. Κάποιος εθελοντής;;;

    @χάρη ευχαριστώ! Όπως ίσως έχεις καταλάβει, τελευταία ο ελεύθερος χρόνος μου είναι πολύ πολύ περιορισμένος, τοσοδούλης…Σε διαβάζω και σου στέλνω σινιάλα νοητά…μέχρι νεοτέρας…

    @psi το ίδιο ερώτημα για τους ναύτες το έχω κι εγώ…Όσο για τη συνέχεια…Αν και ίσως χαλάσει την ψευδαίσθηση, η απάντηση είναι ότι ο σκύλος μου (ξέρεις ποιος) ζήλεψε που ασχολήθηκα με το κουνέλι και, αφού το ξέσκισε με τα δόντια του, το πέταξε στο διπλανό γκρεμό!

    @head εγώ το κεφάλι μου το έχω ακόμα, δυστυχώς δεν μπορώ να πω το ίδιο και για το κουνέλι (δες παραπάνω σχόλιο) 🙂

    @κατερίνα το γνωρίζω το τραγούδι και μου αρέσει πολύ. Όσο για τις φωτογραφίες, το ίδιο ακριβώς κάνω κι εγώ, όχι ότι εγώ έχω και πολλά άλλα πράγματα να κάνω αυτό τον καιρό…καλό σου βράδυ και τα λέμε ραδιοφωνικά!

  11. 8 Σεπτεμβρίου, 2009 8:36 μμ

    Α, και κάτι ακόμα: τελευταία βλέπω παντού μπροστά μου πεταμένα παιδικά παιχνίδια. Παντού όμως (φωτογραφίες οσονούπο), Τι μπορεί να συμαίνει αυτό; Τα παιδιά δεν θέλουν πια τα παιχνίδια τους; Μεγαλώνουν πριν την ώρα τους; Είναι κάποιο σημάδι αυτό; Γνωρίζει κανείς;

  12. 8 Σεπτεμβρίου, 2009 8:55 μμ

    Είναι επειδή έχουν πάρα πολλά, πολύ περισσότερα απ’ ό,τι εμείς, και τα βαριούνται. Μιλώ ως πατέρας.
    Το ανέκδοτο θα προσπαθήσω να το περιγράψω, αλλά θα χάσει ό,τι αστείο έχει (είναι και λίγο κουφό τέλος πάντων). Ένας χάνει το αγαπημένο του μαύρο πρόβατο μέσα στο δάσος. Το δάσος είναι πολύ σκοτεινό, σκέτη μαυρίλα. Οπότε φωνάζει «Μαύρο πρόβατο πού είσαι;» (φωναχτά). Ακούγεται από το βάθος του σκοταδιού: «Εδώ!» (φωναχτά). «Μαύρο πρόβατο πού είσαι;» (πιο σιγά, γιατί πλησιάζει). «Εδώ» (ομοίως). «Μαύρο πρόβατο πού είσαι;» (ακόμα πιο σιγά) και ούτω καθεξής. Στο τέλος «Μαύρο κλπ.» (ψιθυριστά), «Εδώ» (ψιθυριστά). Γκριμάτσα ερωτηματική. Γκριμάτσα καταφατική.
    Ξέρω, δεν γέλασε κανένας. Επέμεινες όμως. 🙂

  13. 9 Σεπτεμβρίου, 2009 12:58 πμ

    Silent κι εγώ σού στέλνω νοητά σινιάλα, μη νομίζεις…

    Δύτη εγώ το ανέκδοτο δεν τό ‘ξερα και σέ πληροφορώ ότι γέλασα και παραγέλασα

    αλλά έπρεπε να σκεφτώ εσένα – που δεν σέ ξέρω – να κάνεις τίς γκριμάτσες…

    😆

  14. 9 Σεπτεμβρίου, 2009 1:05 πμ

    α, όσο για τά παιχνίδια…

    θα πω τά ίδια…και κάτι ακόμα (τά ξέρω από παρακολούθηση τής ζωής τών άλλων μόνο : ) τά παιδιά δεν τα αντιμετωπίζουν ακριβώς σαν κάτι «δικό» τους, αλλά σαν κάτι που τούς έρχεται «καπέλο» από τούς μεγάλους…νομίζω…δεν μπορώ να το εξηγήσω ακριβώς, αλλά νομίζω ότι «πιάνουν» αυτόν τον υπερκαταναλωτισμό τών μεγάλων σαν φορτίο ακόμα και στα παιχνίδια τους – αν έχουν ένα αγαπημένο, πολύ περισσότερο να τό’χουν «φτιάξει» κάπως και τα ίδια, δεν θα το πετάξουν…

    αλλά έχουν ; εγώ ελπίζω –

    😦 🙂 😦

  15. Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
    10 Σεπτεμβρίου, 2009 4:57 μμ

    εκτός θέματος, αλλά σκέφτηκα μήπως σε ενδιαφέρει:

    http://galera.gr/magazine/modules/articles/article.php?id=1774

  16. 10 Σεπτεμβρίου, 2009 5:50 μμ

    psi-a το λινκ σου για το βερολίνο δεν ξέρω αν πρόλαβε να το διαβάσει ο Silent, αλλά το διάβασα εγώ…και έμεινα κατάπληκτη ! (αν έχεις πάει στο «δικό μου» βερολίνο, στο σάιτ μου, θα καταλάβεις ίσως γιατί … ) (πχ : οι επισκέψεις στο ράϊχσταγκ συνεχίζονται ακόμα : εγώ νόμιζα ότι ήταν μόνο για τα εγκαίνια … )

    κρίμα που στη «γαλέρα» δεν αναγράφεται τό όνομα τής συντάκτριας 😦

    🙂

  17. Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
    10 Σεπτεμβρίου, 2009 9:07 μμ

    χάρη, αν εννοείς την «πορεία στο βερολίνο», ναι και έχω πάει και πολύ μου άρεσε.

    η «Μητρόπολη της ανεκτικότητας και της πρωτοπορίας» είναι της Ευγενίας Λουπάκη 🙂

  18. 11 Σεπτεμβρίου, 2009 10:09 πμ

    @δύτη μια χαρά γελάσαμε και το φχαριστηθήκαμε το αστείο! (Γριμάτσα επιδοκιμασίας)

    @χάρη σχετικά με τα πεταμένα παιχνίδια, κάνω πια συλλογή από φωτογραφίες. Αυτό μου με προβληματίζει είναι ότι πρόκειται για τα συνήθως αγαπημένα παιχνίδια (αρκούδοι, ποδηλατάκια κλπ.). Κάθε φορά νομίζω ότι παίζω σε κάποια ταινία τύπου «Η πόλη των χαμένων παιχνιδιών». Ίσως τελικά αποδειχτεί ότι κάποια κακιά μάγισσα κλέβει τα παιχνίδια των παιδιών και τα σκορπάει στην πόλη. Αν μάθω κάτι περισσότερο θα ενημερώσω 🙂

    @psi ευχαριστώ! Για την ώρα δεν πρόλαβα να το ολοκληρώσω, το βραδάκι όμως θα έχω άφθονο χρόνο να το διαβάσω και να σου πω και τη γνώμη μου. (Έγραψα κι εγώ ένα άρθρο για το Βερολίνο σε κάποιο περιοδικό, είμαστε πολλοί!)

  19. 13 Σεπτεμβρίου, 2009 9:39 πμ

    @psi κατάφερα επιτέλους να διαβάσω το κείμενο που προτείνεις και σε διαβεβαιώ ότι ακριβώς οι ίδιες σκέψεις και τα ίδια συναισθήματα είχα κι εγώ στο πρόσφατο ταξίδι μου. Και ποιος μπορεί να διαφωνήσει δηλαδή; Για την ώρα αυτή η «γνωστή γεύση ταπείνωσης» συνεχίζεται επί μακρόν, ενώ το επόμενο ταξίδι είναι στα σκαριά. Κάτι τέτοιες εμπειρίες συντηρούν την υπομονή μας πια.
    Και πάλι ευχαριστώ…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: