Skip to content

Απόντες

18 Αύγουστος, 2009

Σήμερα έμαθα ότι έκλεισε οριστικά εκείνο το μπαρ στην μικρή επαρχία του νότου που μεγαλώσαμε…Αρχικά δεν μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, αφού έχουν περάσει ένα εκατομμύριο χρόνια από την τελευταία φορά που βρέθηκα εκεί. Θυμήθηκα όμως αργότερα ότι κάποτε δεν υπήρχε στον κόσμο πιο ασφαλές μέρος για ‘μας. Μήτρα το λέγαμε γιατί εκεί καταλήγαμε στα δύσκολα. Κάθε βράδυ δηλαδή. Τότε που πίναμε μόνο μπύρες γιατί δεν είχαμε λεφτά για κάτι άλλο, καθόμασταν τρικάβαλο σε μηχανάκια και ό,τι κάναμε το κάναμε μόνο με τους φίλους μας. Και κάθε τόσο ακουγόταν στο μαγαζί ότι κάποιον από ‘μας τον πήγαν πάλι στην ασφάλεια κι εμείς τρέχαμε να ζητήσουμε τα ρέστα. Και δεν μας ενδιέφερε τι ρούχα φορούσαμε, αφού έτσι κι αλλιώς ήταν πάντα μαύρα…

 

Εκεί μάθαμε τους Τρύπες και το Σιδηρόπουλο και μετά τους Nirvana και τους Pixies και τους Sonic Youth και αποφασίσαμε από κοινού ότι με εξαίρεση τους Pink Floyd δεν υπάρχει στον κόσμο καλύτερο γκρουπ από τους Pearl Jam (εκτός από τους Monster Magnet που μας άρεσαν πολύ για μια περίοδο). Κάτι που πιστεύουμε ακόμα. Εγώ φορούσα πάντα μπλουζάκια των Panx Romana γι’ αυτό και όλοι με φώναζαν Panx Romana, λίγοι ήξεραν το όνομα μου. Και θα είχαμε δει και ζωντανά το Σιδηρόπουλο το ’91, αλλά τότε δεν τον ξέραμε ακόμα…

 

Τους χειμώνες τα κύματα πλημμύριζαν το λιμάνι και έμπαιναν μέχρι μέσα. Όσο κι αν προσπαθούσαμε, τίποτα δεν μπορούσε να τα σταματήσει. Μερικές φορές όλο το μαγαζί πλημμύριζε και το κύμα μας έφτανε μέχρι το γόνατο, αλλά εμείς συνεχίζαμε να πίνουμε και να χορεύουμε γιατί δεν θέλαμε να γυρίσουμε σπίτι…

 

Σχεδόν κάθε βράδυ βρίζαμε τον ντι τζέι που έπαιζε όλο τα ίδια και τα ίδια, αλλά εμείς πάντα χορεύαμε και φυσικά ξέραμε τους στίχους σε όλα τα κομμάτια. Κι όταν ένα βράδυ ο ιδιοκτήτης έκανε παρατήρηση στον ντι τζέι ότι βάζει σκληρή μουσική, αυτός έβαλε Michael Jackson, παράτησε το πικ απ κι έφυγε και φυσικά εμείς για βδομάδες είχαμε ντιμπέιτ για το αν η συμπεριφορά του ήταν η σωστή…

 

Και φυσικά δεν χάναμε καμία συναυλία. Εκεί είδαμε τα Αρνάκια, τη Λευκή Συμφωνία, τα Ξύλινα Σπαθιά μόλις που είχαν βγάλει τον πρώτο δίσκο (έπαιξαν και Μωρά στη Φωτιά), τη Γενιά του Χάους, αργότερα τα Διάφανα Κρίνα. Και τσακωθήκαμε όταν σε μία εκδήλωση αναρχικών ήθελαν να παίξουν (δωρεάν) μαζί με τους Ωχρά Σπειροχαίτη και οι  Λευκή Συμφωνία, και δεν τους αφήσαμε τελικά γιατί ήταν πουλημένοι που πληρώνονταν για να παίζουν μουσική…

 

Εκεί ερωτευτήκαμε πρώτη φορά, τα φτιάξαμε, χωρίσαμε, ορκιστήκαμε ότι θα αυτοκτονήσουμε, ανταλλάξαμε μάλιστα άπειρα αποχαιρετιστήρια γράμματα («κρίμα που δεν θα σε ξαναδώ ποτέ»), εκεί κάναμε σεξ πρώτη φορά (ή κάπου εκεί γύρω), εκεί κλείστηκαν στα γρήγορα συμφωνίες συγκατοίκησης («πρέπει να ξέρεις ότι είμαι γκέι», «κι εσύ πρέπει να ξέρεις ότι θα καταταγώ στο ναυτικό», «ωραία, θα φέρνεις ναύτες στο σπίτι»), εκεί τσακωθήκαμε για πάντα με τους καλύτερους μας φίλους κι εκεί τα ξαναβρήκαμε την επόμενη βραδιά. Επίσης εκεί είδαμε φίλους να πεθαίνουν από ναρκωτικά και άλλους να τρελαίνονται για πάντα και να τριγυρνούν στην πόλη σαν σκιές χωρίς να μας αναγνωρίζουν πια.

 

Κάθε Πάσχα έρχονταν και οι φίλοι μας από την Αθήνα και τότε το μπέρδεμα ήταν ακόμα μεγαλύτερο, γιατί όλοι ήταν ερωτευμένοι με όλους και πάντα υπήρχαν αφορμές για ακόμα μεγαλύτερους τσακωμούς. Τα βράδια πάντως μαζευόμασταν οι άπιστοι και ακούγαμε το «Κι εγώ σ’ αγαπώ γαμώ το χριστό μου» του Πανούση, καλού κακού όμως νηστεύαμε και μοιραζόμασταν κρακεράκια χωρίς βούτυρο και είχε πλάκα να βλέπεις τα φρικιά να χορεύουν με τα κρακεράκια στο χέρι…

 

Και μια μεγάλη Παρασκευή στο μαγαζί ήμασταν μόνο εγώ και η Ε. και κλαίγαμε γιατί τότε κλαίγαμε συχνά και θέλαμε να πεθάνουμε, όμως μετά ο ντι τζέι έβαλε το Into your arms των Lemonheads και αποφασίσαμε ότι δεν θα πεθάνουμε και ότι κάθε φορά που δεν είμαστε καλά θα χορεύουμε.

 

Κάποιο βράδυ μπήκε στο μαγαζί ένας ναύτης. Με την καλή του τη στολή και το καπέλο, καθόταν στο μπαρ και έπινε μπύρες σιωπηλός. Κάποια στιγμή σηκώθηκε, ζήτησε από τον ντι τζέι το Face to face της Siouxsie και άρχισε να χορεύει. Μόνος του. Γαμώτο, χόρευε υπέροχα. Μήνες μετά έκανα κι εγώ πρόβες στο σπίτι, αλλά δεν νομίζω ότι κατάφερα ποτέ να χορέψω τόσο καλά όσο εκείνος. Φαντασιώνομαι όμως ακόμα ότι τώρα πια μπορώ κι εγώ να βάλω κι εγώ τη στολή μου και να πάω σε ένα μπαρ να ζητήσω το Face to face και να χορέψω μόνος…

 

Και κάπου εκεί είδαμε και τους «Απόντες» του Γραμματικού και αποφασίσαμε ότι εμείς είμαστε οι «Απόντες», αλλά τουλάχιστον εμείς δεν θα χωριστούμε ποτέ, ό,τι και να γίνει. Κι εκείνη την Πρωτοχρονιά πήραμε κι εμείς τηλέφωνο (όπως στην ταινία) τον φίλο μας τον Μ. που υπηρετούσε και του βάλαμε να ακούσει τα ξυπνητήρια από το Time των Pink Floyd και εγώ αναρωτιέμαι αν μετά από τόσα χρόνια θα θυμηθεί να με πάρει κι εμένα κάποιος αυτή την Πρωτοχρονιά να μου βάλει στο ακουστικό το Time των Pink Floyd.

 

Και κάποιο χειμώνα το μαγαζί έκλεισε για ανακαίνιση και όλοι μας πηγαίναμε σε ένα άλλο μαγαζί πιο δίπλα και κόβαμε τις φλέβες μας ακούγοντας Λάκη Παπαδόπουλο («όχι να λυπηθώ που πέθανα με μηχανάκι»), Νικόλα Άσιμο («Βαρέθηκα τη μίζερη μου φύση») και Βασίλη Παπακωνσταντίνου («Χαράματα Ομόνοια») και όσες φορές αναρωτήθηκα μετά από χρόνια γιατί ένα μαγαζί να παίζει τόσο καταθλιπτική μουσική, η απάντηση ήταν «γιατί εμείς του το ζητούσαμε»…

 

Και μετά χαθήκαμε. Ήρθαμε στις μεγαλουπόλεις για σπουδές και κάποιοι πήγαν στο στρατό, τον καιρό που έπρεπε να πάνε (αν υποθέσουμε ότι πρέπει ποτέ κάποιος να πάει στο στρατό), άλλοι έφυγαν στο εξωτερικό γιατί η Ελλάδα δεν τους χώραγε. Και ξαναβρεθήκαμε στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη και στην Πάτρα, αλλά πουθενά δεν ήταν το ίδιο…

 

Για χρόνια μετά διάφοροι «περαστικοί» μου έλεγαν ότι μας ζήλευαν γιατί ήμασταν τόσο ωραία παρέα, αλλά εγώ ποτέ δεν κατάλαβα γιατί να μας ζηλέψει κάποιος, αφού ήμασταν πάντα μουτρωμένοι και σφαγμένοι μεταξύ μας, γιατί πρώτα είχαμε χαμουρευτεί, πηδηχτεί, απατηθεί αναμεταξύ μας…

 

Άραγε υπάρχει κάποιος από τους συνένοχους που να νοσταλγεί που και που την εποχή που δεν ήμασταν εμείς οι «μεγάλοι και πουλημένοι»; Αν υποθέσουμε ότι περάσει κάποιος τυχαία από εδώ θα καταλάβει; Θα έχει κάτι να πει; Τώρα που είναι πια όλοι παντρεμένοι, χωρισμένοι, διορισμένοι, με δικό τους σπίτι και αυτοκίνητο, θυμούνται καθόλου τους Lemonheads; 

   

23 Σχόλια leave one →
  1. 19 Αύγουστος, 2009 6:06 πμ

    πανέμορφο κείμενο,
    σύνοψη μιας ζωής
    που αν το καλοσκεφτείς
    είναι και το μόνο σίγουρο ‘έχει’ σου
    η αποσκευή σου
    το βαλιτσάκι σου
    ναύτη, βάλε τη στολή και χόρεψε
    κι αν δεν σ’αρέσεις εσένα
    μη φανταστείς
    πως κι οι άλλοι το ίδιο σε βλέπουν
    το βίδεο δεν μου παίζει
    με εμπαίζει
    καλή καλή σου μέρα !

  2. 19 Αύγουστος, 2009 8:02 πμ

    Υπεροχο κείμενο, πολύ συγκινητικό.
    Να υποθέσω ότι στα χανιά αναφέρεσαι, ναύτη;
    κρίμα που δεν πρόλαβα να δω την κανονική ζωή τους…

  3. Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
    19 Αύγουστος, 2009 3:59 μμ

    Silent, με τον πρωινό καφέ, ψάχνοντας ένα μέιλ που περίμενα, πέρασα από εδώ και διάβασα το ποστ σου. Δεν το διάβασα μόνο, ήταν σαν να το έβλεπα κιόλας. Αναρωτήθηκα πως μου ήρθε πρωινιάτικα να επισκεφτώ το μπλογκ σου (δεν το συνηθίζω). Μετά έμεινα δύο-τρία λεπτά κοιτάζοντας την οθόνη, χωρίς να τη βλέπω. Δεκάδες εικόνες πέρασαν αστραπιαία από μπροστά μου και …πρόσωπα. Πρόσωπα που δεν ξέρω τι απέγιναν (αν τους έβλεπα στο δρόμο, δεν ξέρω αν θα τους γνώριζα), αλλά και άλλα που, δυστυχώς, ξέρω τι απέγιναν.

    Πέρασαν και κάποιες σκηνές από μπροστά μου (ίσως λίγο αλλοιωμένες από το χρόνο), όπως αυτή με την κοπέλα που χόρευε (καταπληκτικά), μόνη της στην πίστα της μικρής επαρχιακής disco, το planet claire, κάπου στη βόρεια ελλάδα (ούτε θυμάμαι που ήταν, είχα ξεμείνει μετά από πολυήμερη περιπλάνηση με ωτοστόπ).

    Αν δεν σε είχα δει από κοντά και αν ήταν ελάχιστα διαφορετικά κάποια πράγματα στις περιγραφές σου, θα σε έπαιρνα τηλέφωνο και θα σε ρωτούσα ποιος είσαι.

    Έβαλα στο σιντι-πλέιερ του αυτοκινήτου τους buzzcocks (!) και ξεκίνησα για τη δουλειά. Συνήθως δεν τρέχω με το αυτοκίνητο και σπάνια βάζω δυνατά τη μουσική – το θεωρώ αγένεια (χάρη, να το βάλεις στη λίστα) να υποχρεώνεις τους γύρω σου να ακούνε τη μουσική σου, ακόμα και αν είναι η καλύτερη μουσική του κόσμου (γιατί μπορεί να μην το ξέρουν :)) – σήμερα όμως το έκανα. Μήπως να πήγαινα για μπύρες και όχι στη δουλειά; (μη φανταστείς ότι συνήθως πηγαίνω για μπύρες πριν τη δουλειά). Κάπου εκεί συνειδητοποίησα ότι είχα φτάσει στον παράδρομο που στρίβω για τη δουλειά μου. Η συνήθεια (και όχι εγώ) οδήγησε το αυτοκίνητο στο σημείο που παρκάρω κάθε μέρα. Έκανα ένα ριμπούτ στο μυαλό μου και μπήκα στη δουλειά…

    …και που θέλω να καταλήξω,

    Μπράβο σου ρε silent, με αποδιοργάνωσες πρωινιάτικα !!!

    και σου αφιερώνω αυτό:

  4. 19 Αύγουστος, 2009 5:44 μμ

    (Καθόλου) Σιωπηλέ να συνεχίσεις πάντα να ‘σαι έτσι … Καθόλου Σιωπηλός

    : εξαιρετικός…

    Πολλά φιλιά σού στέλνω, δεν μπορώ να πω τίποτ’ άλλο τώρα – μ’ έφτιαξες απογευματιάτικα…

    (Α, και να μην ξεχάσω : φυσικά (a-la hyperfo) και να συνεχίσεις να χορεύεις…

    …και, φυσικά (psia-a) έπρεπε να’ναι, κι από τα πρώτα στη λίστα – πώς το ξέχασα αυτό)

    δεν σού στέλνω κανένα βίδεο, αρκούμαι στα δύο δικά σας…

    🙂 🙂 🙂

  5. MIKROS NAUTILUS permalink
    20 Αύγουστος, 2009 11:59 μμ

    http://mariatweety.blogspot.com

    ENA A3IOLOGO BLOG ENOS KORITSIOU POU PALEUEI

  6. 21 Αύγουστος, 2009 1:08 μμ

    Για ακόμα μια φορά απολογούμαι για την αργοπορία, που δεν είναι αποκλειστικά απόρροια αργών αντανακλαστικών, αλλά κυρίως, ε, ξέρετε τώρα…

    Γράφοντας το κείμενο προχθές, το συναίσθημα δεν ήταν η μελαγχολία, περισσότερο μια άγρια χαρά για όλα όσα ευτυχώς έζησα-ζήσαμε (το ξέρω καλά ότι οι εμπειρίες είναι κοινές-στον πυρήνα τους τουλάχιστον), και νομίζω όσοι από εμάς έχουμε μεγαλώσει στην επαρχία ξέρουμε ότι τα πιο δυνατά μας βιώματα είναι τόσο κοινά που δεν χρειάζεται καν να μιλάμε γι’ αυτά. Όταν είσαι έφηβος οι κεραίες σου είναι ευαίσθητες και εκλεπτυσμένες. Και όταν πνίγεσαι από τις κοινωνικές συμβάσεις του μικρού σου τόπου πάντα αναζητάς καταφύγιο. Συχνά στη μουσική. Ευτυχώς!

    Κάπως πάντως τις τελευταίες μέρες με επηρέασε και η κουβέντα για την Αντίπαρο, σίγουρα και οι Κόρε Ύδρο που μιλούν για το πώς είναι να μεγαλώνεις στην επαρχία («Όλη η αλήθεια για τα παιδιά του ‘78» λέγεται ο φετινό στους δίσκος κι ας αποκαλύπτω κι εγώ μαζί τους την ηλικία μου):

    «Αράχνες στο κρεβάτι μου, γυναίκες το πρωί να ψιθυρίζουν: –δε δουλεύει αυτός; γιατί ξυπνάει τόσο αργά; έχει ο πατέρας του λεφτά; –μπα… –η μάνα του δε λέει πολλά… –εμένα ο μεγάλος έπιακε δουλειά στην Α τράπεζα και ο μικρός δουλεύει εποχιακός στην πυροσβεστική -έπιακα ένα βουλευτή –και ο δικός μου είναι διορισμένος στην Αθήνα, στο Υπουργείο, κι άλλος μόλις άνοιξε εδώ δικό του φροντιστήριο και το Πάσχα αρραβωνιάζεται και θα ‘ρθουν τα πεθερικά με τη νύφη από τα Γιάννενα, πολύ καλή οικογένεια. δοξάζω τον Αϊ-Σπυρίδωνα που έβγαλα καλά παιδιά. Σπουδάσανε, τελειώσανε και το στρατιωτικό τους κανονικά το κάμανε κι αμέσως πιάκανε δουλειά -θα μεγαλώσουνε παιδιά… με το κεφάλι του ψηλά ο κακομοίρης ο άντρας μου κι εγώ βασανιστήκαμε για να τα μεγαλώσουμε. Δεν θέλουμε άλλο τίποτα -να βγάλουνε καλά παιδιά, να βγάλουνε κι αυτά λεφτά, να μη μιλάει κανείς γι’ αυτά… κι αν μας έχει ο θεός καλά, μακάρι να δούμε και δισέγγονα και ωραία να πεθάνουμε, τι άλλο να γνωρίσουμε μετά;»

    Σκεφτόμουν σήμερα ότι πέρα από τις λέξεις, αποτυπωμένες εν μέρει εδώ, υπάρχουν χιλιάδες άλλες αισθήσεις από το παρελθόν, που μας έκαναν αυτό που είμαστε σήμερα. Ένα κουδούνι ποδηλάτου για παράδειγμα που ακούς τυχαία στο δρόμο και σε κάνει να ανατριχιάζεις για λίγο, αλλά δεν ξέρεις εκείνη την ώρα ότι το κουδούνι αυτό είναι όλη η παιδική σου ηλικία. Ή μια μυρωδιά. Ή ένα τυχαίο άγγιγμα στο μετρό από κάποιο άγνωστο που μαζεύεται αμέσως όταν συνειδητοποιήσει τη σωματική επαφή…Και σίγουρα η μουσική. Ευτυχώς που είχαμε πάντα τη μουσική, κάθε τραγούδι και μία, δύο, εκατό στιγμές, και θα την έχουμε για πάντα.

  7. 21 Αύγουστος, 2009 1:08 μμ

    @hypericum σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Έχεις δίκιο, αυτά είναι τα πιο σημαντικά για το βαλιτσάκι. Ούτε τα πτυχία, ούτε οι δουλειές, ίσως ούτε καν οι σχέσεις, αλλά κάποιες μικρές στιγμές που συνήθως δεν συνειδητοποιείς ότι σε σημαδεύουν για πάντα. Και αν το καλοσκεφτείς, τις πιο δυνατές μας σχέσεις τις μοιραζόμαστε με ανθρώπους που έζησαν κάποιες μικρές στιγμές κοινές με εμάς (το να χορεύεις σε ένα μικρό μπαρ ακούγοντας ένα αγαπημένο σου τραγούδι για παράδειγμα…)

  8. 21 Αύγουστος, 2009 1:09 μμ

    @γιώργο σε ευχαριστώ! Ναι, η πόλη είναι τα Χανιά, αν και θα μπορούσε φαντάζομαι να είναι οποιαδήποτε άλλη επαρχιακή πόλη. Δεν έχω ιδέα πως είναι να ζεις στην επαρχία «μεγάλος» (εγώ αποδήμησα στην άγρια πρωτεύουσα), σίγουρα είναι δύσκολο το να μεγαλώνεις εκεί, ακόμα κι αν αυτή την εμπειρία δεν θα την άλλαζα με τίποτα.

  9. 21 Αύγουστος, 2009 1:09 μμ

    @psi για τα πρόσωπα που αναφέρω ελπίζω να μην ακούστηκα σκληρός. Ξέρω ότι κάποιοι είναι πια ευτυχισμένοι και χαίρομαι γι’ αυτό. Και ξέρω ότι κάποιοι άλλοι δεν μεγάλωσαν ποτέ. Είμαι σίγουρος ότι αυτό το κείμενο θα μπορούσε να το είχε γράψει οποιοσδήποτε και πάλι θα ήταν οικείο (το δικό μου απλά είχε πολλούς ναύτες!). Τι να απέγινε αλήθεια αυτή η κοπέλα από το Planet Claire, ε; Στη θέση σου δεν θα ήθελα βέβαια να μάθω, είναι κάποιες εικόνες που θέλουμε να τις κρατάμε για πάντα όπως τις ζήσαμε…(Ωραίο όνομα πάντως το Planet Claire!). Για το πολύ-ήμερο ωτοστόπ τι να πω; Να μια εμπειρία που δεν θα ξαναζήσουμε (μάλλον). Η αποδιοργάνωση πάντως ελπίζω να ήταν ωφέλιμη. Τα χρειαζόμαστε αυτά που και που, ναι; Και μην κοιτάς που εγώ ψάχνω τρόπους να ξεφεύγω από την τωρινή μου πραγματικότητα, από Σεπτέμβρη που ελπίζω να γίνουν λίγο πιο εύκολα τα πράγματα για ‘μένα σκοπεύω να ξαναγυρίζω που και που στον τόπο του εγκλήματος (παίρνοντας τηλέφωνο τα πρόσωπα του κειμένου; Θα δούμε…)

  10. 21 Αύγουστος, 2009 1:10 μμ

    @χάρη να συνεχίσουμε να χορεύουμε και να ακούμε μουσική! Θυμήθηκα τώρα και ένα ομόνυμο ποίηση του Λειβαδίτη, αλλά παραείναι μελαγχολικό για ένα επερχόμενο Σαββατοκύριακο!
    Το «φτιάξιμο» ελπίζω να το χάρηκες, δεν είχα σκοπό να σας ρίξω…Φιλιά Χάρη μου!

  11. Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
    21 Αύγουστος, 2009 5:14 μμ

    …γιατί να ακούστηκες σκληρός; δεν κατάλαβα.

    δεν νομίζω ότι το κείμενο «θα μπορούσε να το είχε γράψει οποιοσδήποτε», αμφιβάλω. και άλλοι ναι, οποιοσδήποτε όχι.

    να σου πω, αν και δεν έζησα στην επαρχία μικρός (κάποια μόνο χρόνια μεγαλύτερος, όπως ξέρεις), ότι και στην αθήνα (αν οι επιλογές σου δεν ήταν mainstream) αισθανόσουν αρκετά αποκλεισμένος και έτσι αναζητούσες καταφύγιο. ίσως γι’ αυτό δεν την νοιώθω και πολύ ως πόλη μου (μεγάλη κουβέντα και δεν είναι για εδώ).

    το Planet Claire (των B-52’s), ήταν το κομμάτι που χόρευε η κοπέλα και όχι το όνομα του μαγαζιού (αλλά φταίει η διατύπωσή μου και όχι εσύ). ήταν αρκετά φρέσκο τότε. φυσικά και δεν θέλω να ξέρω τι απέγινε η κοπέλα (δεν τη γνώρισα έτσι κι αλλιώς) και αποκλείεται να ήταν κάτι καλύτερο από αυτό που έφτιαξα με το μυαλό μου τότε. στην εφηβεία κάποια πράγματα είναι μαγικά. όπως και για το ωτοστόπ, που αναφέρεις, σίγουρα δεν θα ξαναζήσουμε κάποια πράγματα γιατί και να τα ζούσαμε θα ήταν αλλιώς.

    και πες σε αυτούς που σε κρατάνε μέσα ότι έχεις και ένα μπλογκ και δεν μπορείς να εξαφανίζεσαι (ασε μην το πεις και σε εξαφανίσουν εντελώς).

  12. 21 Αύγουστος, 2009 6:46 μμ

    @μικρέ ναυτίλε ευχαριστώ για την παραπομπή…

  13. 21 Αύγουστος, 2009 6:56 μμ

    @psi είμαι σίγουρος ότι το να αισθάνεσαι διαφορετικός στην Αθήνα μπορεί να είναι εξίσσου δύσκολο με την επαρχία. Οι διέξοδοι διαφέρουν συνήθως, αν και οι έφηβοι της επαρχίας συνήθως ονειρεύονται να δραπετεύσουν στην Αθήνα, δεν είμαι σίγουρος για το αντίστροφο.

    Έτσι μου ‘ρχεται να βάλω το Rock Lobster να χορέψουμε λίγο να αλαφρύνει και η ανάρτηση…

    Πάντως ευτυχώς μεγαλώσαμε!

    Όσο γι’ αυτούς που με κρατάνε μακρυά σας, κρατάω την αναπνοή μου μέχρι τη Δευτέρα που ίσως τους ξεφορτωθώ οριστικά!

  14. Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
    21 Αύγουστος, 2009 8:48 μμ

    silent (sailor), ναι ευτυχώς μεγαλώσαμε και μέχρι να βρεις κάτι για να «αλαφρύνει η ανάρτηση» (αν και μια χαρά τη βρίσκω), άκου και μια παλιά και αγαπημένη διασκευή:

    καλό βράδυ (πάω να δω ταραντίνο και ελπίζω να λέει).

  15. 21 Αύγουστος, 2009 9:19 μμ

    ‘οριστικά’ !!
    δεν κατάλαβα,
    αλλά ελπίζω κι εγώ μαζί σου !!

  16. 22 Αύγουστος, 2009 1:48 πμ

    είχα μια κουραστική μέρα σήμερα (αν και ευχάριστη) και δεν είμαι για πολλά-πολλά τώρα – απλώς σκέφτηκα να περάσω να δω τι κάνουν τα «παιδικά» σου Silent, και επειδή κάτι πήρε το μάτι μου για ποδήλατα θυμήθηκα κι αυτό :

    (εγώ βάζω το ποδήλατο, το άλλο είναι αλλουνού επιλογή…)
    🙂

    (τα υπόλοιπα αύριο…)

  17. 22 Αύγουστος, 2009 8:59 πμ

    Ε, μιας και το κάναμε πάλι μπουάτ, ας σας αφιερώσω κι εγώ κάτι για σήμερα, αν και ετοιμάζω ειδικές αφιερώσεις σε νέες Νύχτες Ραδιοφώνου!

    [YOUTUBE=http://www.youtube.com/watch?v=FH2EgYq_NCY&feature=fvw]

  18. 22 Αύγουστος, 2009 4:35 μμ

    καλημέρα (τώρα!) και μερσί για τον Λου, Silent
    (ευχαριστώ προσωπικά, διότι πολύ τον αγαπώ – και όταν τόν είδα live στο γήπεδο ήμουν πανευτυχής – τοσο που δεν το πίστευα καλά καλά – και η εκτέλεση εκείνη τού satellite of love ήταν νομίζω μια π ο λ ύ σπάνια στιγμή να τη ζήσεις…)

    με την ευκαιρία, τώρα που είμαι παντελώς ξύπνια, έχω την εντύπωση ότι τα «σπασμένα ποδήλατα» μπορεί να στα’χω ξαναχαρίσει !!! (δεν πειράζει, ε;)

    τι θα γίνει «από δευτέρα» ; κι εγώ απορώ – αλλά άντε, να μην τό γρουσουζέψουμε…

  19. 27 Αύγουστος, 2009 3:38 μμ

    χάρη έσπασα κάθε ρεκόρ αυτή τη φορά…Συγγνώμη για την αργοπορία. Το «από δευτέρα» το γρουσούζεψαν αυτοί που έβαλαν τις φωτιές (θα στα πω αναλυτικά αλλού)…
    επανέρχομαι όταν ξεκουραστώ λιγάκι.
    φιλιά!

  20. 27 Αύγουστος, 2009 4:47 μμ

    Καλά, σέ διάβασα και στα Πουλιά και κατάλαβα…

    Σύνελθε, όσο μπορείς 👿 🙂

  21. KnowDame permalink
    1 Οκτώβριος, 2009 10:05 μμ

    Αν κάποτε σκοπεύεις να βγάλεις βιβλίο, να συμπεριλάβεις οπωσδήποτε και αυτό το κείμενο. Περιττό να πω ότι όσο με άγγιξε η ταινία Απόντες, τόσο με άγγιξε και το κείμενό σου.

    «… Ευτυχώς που είχαμε πάντα τη μουσική, κάθε τραγούδι και μία, δύο, εκατό στιγμές, και θα την έχουμε για πάντα…»
    🙂

    ακόμα και τα σχόλια συμπληρώνουν το κείμενο

  22. 2 Οκτώβριος, 2009 10:14 πμ

    @KnowDame σ’ ευχαριστώ, αν και τα παραλές…Αν είμαι περήφανος για κάτι, είναι που το κείμενο μπόρεσε να εγείρει τέτοια συναισθήματα. Η συντροφικότητα είναι μια αρετή που μοιράζονται άνθρωποι με διαφορετικές ζωές και κοινές αναμνήσεις.
    Καλή σου μέρα!

  23. 19 Μαρτίου, 2010 1:26 πμ

    If you always wanted to buy a pregnancy yoga dvd, here is the right place. You possibly have usually wished to do yoga for pregnancy, here in Prenatal Yoga DVD site you can find reviews and further information to buy the best one.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: