Skip to content

Δεκαπενταύγουστος

15 Αύγουστος, 2009

church

               

          

     

    

     

     

     

     

     

     

     

     

       

       

    

         

      

      

     

       

     

     

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ

Μιχάλης Γκανάς

               

     

     

     

    

    

    

      

     

      

       

      

    

       

Επειδή η ζωή μας μοιάζει να φυραίνει

μέρα τη μέρα, δε θα πει πως η ζωή

δεν αξίζει τον κόπο.

              

     

      

     

      

      

       

           

      

      

     

     

     

     

     

    

     

        

      

      

      

Επειδή σ’ αγάπησα και σ’ αγαπώ ακόμη

κι ας μην είναι όπως παλιά,

δε θα πει πως πέθανε η αγάπη,

κουράστηκε ίσως, σαν καθετί που ανασαίνει.

             

      

       

        

         

        

       

     

     

     

       

     

   

   

  

   

     

     

     

      

Επειδή περνάς δύσκολες μέρες

σκυμμένη σε χαρτιά και γκρεμούς

που δεν κλείνουν, κι εγώ πηδάω

τις νύχτες επί κοντώ λαχανιάζοντας,

δε θα πει πως δεν έχουμε

μοίρα στον ήλιο, έχουμε

τη δική μας μοίρα.

              

       

      

       

      

       

  

  

  

  

        

    

  

  

  

  

      

      

       

      

Επειδή πότε είσαι άνθρωπος

και πότε πουλί, φέρνεις στο σπίτι μας

ψωμάκια μικρά της αποδημίας

κι ελπίζουνε τα παιδιά μας

σε καλύτερες μέρες.

             

      

      

      

      

        

    

    

    

   

     

      

     

     

     

     

        

      

      

      

Επειδή λες όχι και ναι κι ύστερα όχι

και δεν παραιτείσαι, ντρέπομαι

για τα ίσως, τα μπορεί τα δικά μου,

μα δεν αλλάζω, όπως δεν αλλάζεις κι εσύ,

αν αλλάζαμε θα ‘μαστε πάλι

δυο άγνωστοι και θ’ αρχίζαμε

απ’ το άλφα.

                  

      

      

       

       

      

        

    

    

    

      

      

      

      

      

        

         

        

       

     

Τώρα ξέρουμε πού πονάς

πού σωπαίνω πότε γίνεται παύση,

διακοπή αίματος και κρυώνουν

τα σώματα, ώσπου μυστικό δυναμό

να φορτίσει πάλι τα μέλη

με δύναμη κι έλξη και δέρμα ζεστό.

                

       

       

       

       

      

       

    

     

      

       

        

       

       

       

   

      

     

     

     

Επειδή είναι δύσκολο ν’ αγαπάς

και δυσκολότερο ν’ αγαπάς τον ίδιο άνθρωπο

για καιρό, κάνοντας σχέδια και παιδιά

και καβγάδες, εκδρομές, έρωτα, χρέη

κι αρρώστιες, Χριστούγεννα, Κυριακές

και Δευτέρες, νόστιμα φαγητά

και καμένα, θέλοντας ο καθένας

να ‘ναι ο άλλος γεφύρι και δέντρο

και πηγή, κατά τις περιστάσεις

ή και όλα μαζί στην ανάγκη,

δε θα πει πως εγώ δε μπορώ

να γίνω κάτι απ’ όλα αυτά ή και όλα μαζί,

κι αν είναι να περάσω

μια ζωή στη σκλαβιά –έτσι κι αλλιώς–

ας είμαι, λέω, σκλάβος της αγάπης.

27 Σχόλια leave one →
  1. 15 Αύγουστος, 2009 6:23 μμ

    Εκπληκτική η φωτό. Αισθητική σημείου μέσα στο αλφαβητο του κόσμου.

    Κι ο Γκανας είναι από τους αγαπημένους μου νέους ποιητές.
    [κάποτε κοψοχόλιασα και μια φίλη με κάτι στίχους του για τραγουδι… χο! τι με θύμησες…]

  2. 15 Αύγουστος, 2009 6:30 μμ

    Σε ευχαριστώ πολύ συκοφάγε!
    Δυστυχώς δεν μου ανήκουν τα credits για τη φωτογραφία, αλλά κι εγώ κάνω ό,τι μπορώ…

    Ο Γκανάς είναι υπέροχος, πρώτα από όλα ως άνθρωπος, και μετά ως ποιητής. Γκρινιάζω όταν ακούω να τον αποκαλούν «στιχουργό».

    Με λίγα λόγια, είναι από τους 5-6 ανθρώπους που με κάνουν χαρούμενο που γεννήθηκαν σ’ αυτή τη χώρα…

    Όσο για το κοψοχόλιασμα, εννοείται ότι θέλω να μάθω (και όχι μόνο εγώ, αν τύχει και περάσουν από δω και οι-ξέρεις ποιες…)

    • 15 Αύγουστος, 2009 8:15 μμ

      «αν τύχει και περάσουν από δω και οι-ξέρεις ποιες…)»

      😆 😆 😆 😆

  3. 15 Αύγουστος, 2009 8:30 μμ

    Μπήκα να δώσω εύσημα για την φωτό αλλά δεν είναι δική σου… 🙄
    Δεν πειράζει όμως…εσύ την διάλεξες για το ποστ! 🙂
    Και Γκανάς!!!
    Τέλεια Silent!
    υ.γ. Ο Συκαλαβάνος πάλι χαχανίζει;

  4. 15 Αύγουστος, 2009 8:47 μμ

    @sik είδες που στα ‘λεγα; ήρθαν για να μας κάνουν κριτική, κατάλαβες;

    @μπαλόνι, όταν θα απολυθώ και θα ανεβάσω με το καό εκείνες τις φωτογραφίες που σου έλεγα, θα δεις που θα με καμαρώνετε κι εμένα! Αναρωτιέμαι από που να είναι και γιατί όλες οι κυρίες είναι μαντηλοδεμένες, αφού η εκκλησία είναι σαφώς ορθόδοξη και μαντήλες φοράνε μόνο στις ισλαμικές χώρες…μούμπλε μούμπλε…

  5. 15 Αύγουστος, 2009 9:36 μμ

    (Έρχομαι από το κάτω πάτωμα, συνεπώς απλώς συνεχίζω : )

    υπέροχη καταρχάς η φωτό, συμφωνώ απολύτως

    εξαιρετικό και το ποίημα…

    τι άλλο να πούμε τώρα ;;;

    α, κοκκινομπαλονάκι, ό ν τ ως , γιατί χαχανίζει εφκειός ο Σερ κλπ ;;;

    😆

    Σιωπηλέ θα μαζέψεις πολλά φιλιά μ α κ ρ ά ς διαρκείας σήμερα, και… σ ι ω π ή : δεν θέλω αντρρήσεις … 😛

  6. 15 Αύγουστος, 2009 9:47 μμ

    εγώ αντίρρηση για φιλιά; για ποιον με περάσατε κυρία μου;

  7. 15 Αύγουστος, 2009 9:55 μμ

    χαχανιζει; α! ε, εφκειου θα του μεινε από το πρωί λόγω Τραγάκη!

    [κι ακουσε κι άλλα…]

    Ρε, περιέργες φυσιογνωμίες που είναι οι πελάτισσές σου, silent!
    να το προσέξεις, παιδί μου.

    Ψιτ, βάλε και καμιά παράμετρο στα σπαμ,
    θα γλιτώσεις, λέμε…

  8. 17 Αύγουστος, 2009 10:36 πμ

    Εξαιρετικός ο Γκανάς. Μερικά ποιήματά του με έχουν σημαδέψει. «Θα ‘χουμε σε παλιό καθρέφτη γνωριστεί κι έμεινε αυτό το ράγισμα στα μάτια». Και έγινε και καταπληκτικό τραγούδι..

    Καλησπέρα σου.

  9. 17 Αύγουστος, 2009 7:51 μμ

    @συκ οι πελάτισσες μου είναι καλές και αξιαγάπητες και δεν σου επιτρέπω!

    (Ένα πουλάκι μου τιτίβισε κάτι περί βοστυλιδίων και ρομπόλων-μήπως έχεις ιδέα εσύ απ’ αυτά;)

  10. 17 Αύγουστος, 2009 7:55 μμ

    Γεια σου Κατερίνα! Το τραγούδι δεν το γνωρίζω, πιο κάτω όμως λέει ο Γκανάς:

    Χρόνια που πέσαν πάνω μας, σαν προβολείς.
    Μας τουφεκίζουν έναν έναν,
    σαστισμένους λαγούς

    Αυτά…:)

  11. 17 Αύγουστος, 2009 9:42 μμ

    Να πω κι εγώ τα δυο αγαπημένα μου; Κι ας είμαι άλλη μια περίεργη φυσιογνωμία;

    και

    Μάλλον δεν είναι και πολύ καλοκαιρινά, αλλά τα αγαπώ τόσο πολύ!

    • 18 Αύγουστος, 2009 12:57 πμ

      αυτό το Λιανοτράγουδο δεν το ήξερα…
      Τι πετριά έφαγα τώρα…
      δόξα πατρή κι αμήν…

      • 18 Αύγουστος, 2009 1:13 πμ

        άμα σου λέω είναι από τα αγαπημένα μου 🙂
        και εδώ είναι εκτέλεση μόνο με πιάνο…και ο στίχος φωσφορίζει…
        τόσο απλά να λέει αυτά τα τόσο δύσκολα!

      • 18 Αύγουστος, 2009 1:18 πμ

        ε, ρε για αυτό το τραγούδι θα μπορούσα τώρα δα να γράψω δοκίμιο. τετοιο πραγμα η πετριά μου…

        κακές ώρες, να πας να κοιμηθείς φουσκα! 🙂

  12. 18 Αύγουστος, 2009 12:20 πμ

    Silent τι να σού πει για βοστυλίδια και ρομπόλες ο έρμος, που από την ολική επαναφορά και μετά τα’χει χάσει και δεν θυμάται καν αν μού’φερε ή δεν μού’φερε κασέλα !…

    (έτσι, αυτά είναι ηλεκτροσόκ μνήμης για να συνέλθετε κύριε)

    κατά τ’ άλλα, εγώ μιλάω κυρίως στο από κάτω πάτωμα…(μόνη μου η έχω και παρέα 😉 – (πίνω κάτι υπόλοιπα ρομπόλας κι έχω ψιλοχάσει κι εγώ τα μνημονικά μου σήμερα) – είχα και κάτι ψιλοτσακωμούς στο σπίτι μου σήμερα – άκου να με πούνε Λογοκριτή – ποιαν ; εμένα ! Άσε, πολύ τσαντίστηκα λέμε ! 😆 😆 😦

    • 18 Αύγουστος, 2009 12:52 πμ

      Θυμαμαι πώς εφερα μια κασελα. Τι εγινε η κασελα όμως; οέο;
      Αλλά οτι τα ηλεκτροσόκ τα θελει η ψυχούλα μου, τα τραβά ο λογαριασμός μου :O … Δώστε, δώστε και σώστε! 😀

      Ελα, βρε Χάρη… Αφού το δίκαιο είναι με το μέρος σου [όταν δεν είναι με το δικό μου] και μια χαρά οικοδεσποινα είσαι! 😉

      Aντε και θα κεράσω παστοκύδωνο!!

  13. N.Ago permalink
    18 Αύγουστος, 2009 8:49 πμ

    Έμεινα με τη φωτογραφία!!!
    Τον Γκανά τον διαβάζω κι εγώ. Και πολύ μου αρέσει.

  14. 18 Αύγουστος, 2009 5:04 μμ

    Ω, πολύς και εκλεκτός κόσμος μαζεύτηκε πάλι σήμερα στο μαγαζί μου…

    Αν και πάλι κατέληξε μπουάτ…Μου φαίνεται χρειαζόμαστε
    Νύχτες Ραδιοφώνου Νο2 να εκτονωθούμε…

    Να σπάσουμε και κανα πιάτο βρε αδερφέ…

    Α, το μήνυμα αυτό το ξεκίνησα πριν δύο ώρες αλλά…με πήρε ο ύπνος! Άλλο ένα σημάδι δηλαδή ότι πρέπει να καταργηθεί ο στρατός…

    Αυτό κι αν είναι αγένεια Χάρη. Βάλτο στη λίστα σου παρακαλώ (σου ‘ρχομαι κι από ‘κει, μία μέρα έλειψα κι έγινε χαμός…)

    @μπαλόνη ευχαριστούμε πολύ για τη μουυσικοχορευτική επένδυση της ημέρας! Ειδικά το πρώτο τραγούδι πολύ αγαπημένο. Κι να δεν είναι καλοκαιρινό ένα τραγούδι που μιλάει για ένα αέρα ζεστό γιασεμιά φορτωμένο, τότε ποιο είναι;

    @συκ, μιας και μιλάμε για πέτρες και πετριές, σας χαρίζω τον Πέτρο (που χει την πέτρα) στο τέλος του μηνύματος. Η επιτομή της έμπνευσης είναι αυτός ο άνθρωπος βρε παιδί μου…

    @χάρη, άντε τέλειωνε σιγά σιγά με τις ρομπόλες γιατί μόλις βγήκε η φετεινή ρακή κι έχω κρατήσει και πετιμέζι!

    @νικ καλωσήρθες, μαύρα μάτια κάναμε. Προσπάθησα να βρω ποιος είναι ο φωτογράφος, αλλά εκεί στο χάος του διαδικτύου δεν είναι όλα εφικτά. Κατά τα άλλα, σε σκεφτόμουν πρόσφατα για κάτι που νομίζω θα σε ενδιέφερε να ανεβάσεις στο μπλογκ σου. Περισσότερα με μέηλ!

    Ε, να και η εφιέρωση
    [YOUTUBE=http://www.youtube.com/watch?v=OpHtGOPfjNM]

  15. 18 Αύγουστος, 2009 9:19 μμ

    Σερ μη μού λέτε για παστοκύδωνο, παρακαλώ πολύ, κι έχω μείνει (στο κοντινό παρελθόν, πριν την αποδημία σας δλδ και την ολική επαναφορά) με τήν όρεξη

    αν τό’χετε, φέρτε το, αν δεν το φέρετε μην το μελετάτε
    (αχ και με πονάει και στα δόντια)

    Silent, σε είδα, σε είδα … (στα ‘πα κι από κάτω – κι από ‘σαπέρ…)

    Η ρομπόλα τέλειωσε, περιμένουμε τον Συκ τώρα να μάς πιει τις ρακές που θα φέρετε

    (Αχχχ τι καλά που σάς είδα σήμερα, συνήλθα) 😆

  16. maria i. permalink
    20 Αύγουστος, 2009 4:44 μμ

    Πολύ ωραίο το συνολο, φωτο και ποίημα. Και το πάντρεμά τους.

  17. 21 Αύγουστος, 2009 1:51 μμ

    @χάρη πολύ ευχαρίστως να περάσω μαζί σας φθινοπωρινά (επιτέλους) απογεύματα ρακοποσίας, ακόμα κι αν ο συκ κλέβει στο μοίρσμα!
    Υ.Γ. Διαθέτουμε και ρακόμελο διαλεκτό!

  18. 21 Αύγουστος, 2009 1:52 μμ

    @μαρία σε ευχαριστώ πολύ, μακάρι να την είχα τραβήξει εγώ τη φωτογραφία…
    μαρία όπως λέμε monsier;

  19. maria i. permalink
    22 Αύγουστος, 2009 11:14 πμ

    Και η επιλογή της φωτο, και ο συνδυασμός με το ποίημα, μου άρεσαν, αυτό εννοούσα.

    Μαρία, όπως λέμε Μαρία! 🙂

    υ.γ. προσυπογράφω και «επιτέλους φθινοπωρινά» που αναφέρεις … τυγχάνω λάτρης και του φθινοπώρου αλλά και του Βερολίνου και του «εύκρατου» κλίματος και κράτους που παρέχοντας κοινη λογική μας επιτρέπει, σε μας τους επισκέπτες, να διατηρούμε την πιστη στο πέρα-από-τη λογική.

  20. 27 Αύγουστος, 2009 3:43 μμ

    Μαρία και πάλι σε ευχαριστώ και συγγνώμη που άργησα όσο να απαντήσω. Φθινόπωρο προ των πυλών λοιπόν και τουλάχιστον εγώ δεν θα γινόταν να ανυπομονώ περισσότερο…Όσο για το «πέρα από τη λογική»…από τα λίγα πράγματα στα οποία πιστεύουμε πια…
    Να είσαι καλά…

  21. 14 Αύγουστος, 2011 5:00 μμ

    Έμεινα με τη φωτογραφία… ίσως είναι από Τασκένδη ή κάτι τέτοιο. και ο Γκανάς αγαπημένος. Είχα πάει πέρυσι σε μια παρουσίασή του στο Ηράκλειο, μ’ έπιασε νευρική δακρύρροια! respect

    • 16 Αύγουστος, 2011 3:45 μμ

      Γεια σου γειτόνισσα! Πέρασε κι από ‘δω πέρυσι ο Γκανάς αλλά εγώ ακόμα βολόδερνα στην Αθήνα (μα τι θαυμάσιος άνθρωπος!)

      Δες κι αυτό:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: