Skip to content

Απολίτιστη τέχνη

26 Ιουλίου, 2009

stathatoupic22

 

Επιτύμβιο:

πάνω σ’ αυτήν τήν πλάκα μία κίνηση επιθανάτια και

ατελείωτη έχει παραδοθεί

όχι τροφός αλλά πρωτοπαλλήκαρο μέσ’ απ’ τό τάσι

γέρνει ελαφρά και ακουμπάει με τό δάχτυλο τό καρυοφίλι

προσφέροντας στον θάνατο μία στάση για χρόνια

προσφέροντας ένα κομμάτι ποίημα και δημοτικό

μία κουβέντα οικεία και συγγενική πέρ’ απ’ τή μάχη

 

Γέρνοντας ελαφρά σ’ αυτά τά επιτύμβια

ολόϊσια βαστώντας κάπου τήν πληγή και κουβεντιάζοντας 

τήν τελευταία στιγμή που όλα είν’ οριστικά

και δεν θα γίνει χάκι.

 

Ε, λοιπόν οι απολίτιστες τέχνες βρήκαν το αδερφάκι τους, το σημειωματάριο τεχνών. Και είναι ακριβώς αυτό που πριμέναμε!

   

Υ.Γ. Η επιλογή της φωτογραφίας που συνοδεύει το ποίημα (και εκλάπη από το ιστολόγιο της κυρίας Σταθάτου) δεν είναι τυχαία, αφού το Βερολίνο ήταν (περίπου) αφορμή της γνωριμίας μας…

7 Σχόλια leave one →
  1. 27 Ιουλίου, 2009 1:26 πμ

    Αχ Silent εγώ δεν θα σε ξαναπώ βλογοδεσπότη αν δεν με ξαναπείς κυρία …

    Άργησα νά ξαναμπώ (παρόλο που σού υποσχέθηκα, στο άλλο σπίτι το «καινούργιο») και τώρα – να – με πιάνεις απ’ τα μούτρα – και με το πού εισέρχομαι ε;

    Αλλά σ’ ευχαριστώ πολύ (χρυσέ μου Σιωπηλέ), να ‘ξερες τι κ ο υ ρ ά γ ι ο που μού δίνεις… (Καθολου Σιωπηλός δεν ήσουν σήμερα) Άντε, και να πιουμε τα υπόλοιπα που περισσέψαν (απ’ την κάβα τού «γιαπιού» μου – αλήθεια εσύ τι ήπιες, ουίσκι; ή το ήπια όλο εγώ και συ τόριξες στο (παγωμένο) τσάι;) τα υπόλοιπα στο Βερολίνο –
    και… Kreuzberg είπαμε νομίζω, ε;

    υγ: π ο λ ύ αναγκαία διευκρίνιση: ο λόγος και η αφορμή τής γνωριμίας μας ήτανε τούτο δω το «σπίτι», το πρώτο στο οποίο άφησα γράμμα μου, παρακαλώ (εγώ θυμάμαι) !

    άντε, καληνύχτα και φιλιά
    🙂

  2. 28 Ιουλίου, 2009 4:38 μμ

    τη θυμάμαι την βλογοσυνάντηση εκείνη…νομίζω πως ήταν κι εμένα η πρώτη μου φορά εδώ!
    και γνώρισα τη Χάρη!
    το μόνο καλό που γύρισα από τις διακοπές είναι που είστε κι εσείς εδώ κι έτσι θα έχω παρέα!

  3. 28 Ιουλίου, 2009 4:44 μμ

    @χάρη να ξέρεις ότι πλέον θα σε πονοκεφαλιάζω ακόμα περισσότερο (δύο εστίες γαρ)…

    Το Kreuzberg βεβαίως έχει καταγραφεί στη συλλογική μνήμη. Nα δεις που κάποτε θα πίνουμε παρέα τούρκικες ρακές στην Οranienstrasse!

    Υ.Γ. Κι εγώ θυμάμαι ότι εξ΄αιτίας σου γνώρισα πολύ ενδιαφέροντες ανθρώπους και μπλογκς, όπως η κυρία από κάτω (ή από πάνω;;)

    άντε, καλή αρχή και πάλι και θα τα λέμε εδώ γύρω…

  4. 28 Ιουλίου, 2009 4:47 μμ

    @μπαλόνι διάβασα από νωρίς τη νέα σου ανάρτηση, αλλά είπα να σε αφήσω να πάρεις μια ανάσα πρώτα. Καλώς επέστρεψες λοιπόν, αν και κάτι μου λέει ότι δεν πετάς κι από τη χαρά σου. Και ναι, εσένα εννοούσα ως παλιννοστούσα εκδρομούσα σε προηγούμενο μήνυμα μου 🙂

  5. 28 Ιουλίου, 2009 6:05 μμ

    Αχ !
    γύρισες κοκκινομπαλονίτσα ; (το «αχ» διπλό όπως καταλαβαίνεις : και για σένα (που γύρισες) και για μένα (που δεν έφυγα ακόμα) : αυτό το «ακόμα» δηλοί αισιοδοξίαν δλδ…) Όσο για τον Silent…η ψυχή του το ξέρει – που «πάει κι έρχεται» –

    ναι, εδώ στα σταυροδρόμια τού «σιωπηλού» (που δεν είναι και τόσο…) γνωριστήκαμε, πολύς κόσμος λέμε !!! 🙂 😛 😀
    («η Ιστορία», που θαλεγε κι ο Τσαλαπετεινός (ο α΄) «θα τού το αναγνωρίσει»)

    Silent τ έ τ ο ι ο υς πονοκεφάλους μ ό ν ο να’χω!
    Μωρ’ θα τις πιούμε (τις τούρκικες ρακές) και θα πούμε κι ένα τραγούδι ! (κι ύστερα θα πάρουμε την grossbeerenstrasse ώς κάτω, χαμηλά το ποτάμι, θα βγούμε στην potzdamerplatz, προσπερνώντας το checkpoint charly, και θα πάμε στα μουσεία κει γύρω, θα πάμε ν΄ακούσουμε και μουσική, και θα πάμε και στα καφενεδάκια να πιούμε γερμανικό καφέ με ωραία kaffeesahne, (και άλλα τέτοια) που τα απαριθμώ για να σέ φτιάξω εκεί που βρίσκεσαι, όπως καταλαβαίνεις…)

    πολλά φιλιά

  6. 29 Ιουλίου, 2009 11:04 πμ

    @χάρη…η ιστορία με έχει εντελώς φτυσμένο για την ώρα, μέχρι τουλάχιστον να αλλάξω πολιτική φρόνηση και να πάρω το κατάλληλο πιστοποιητικό. Έτσι μου διεβίβασε ένα πουλάκι…

    Κατά τα άλλα, εγώ έτοιμο το έχω το διαβατήριο, δε θέλω και πολύ να αποδιμήσω…

  7. 29 Ιουλίου, 2009 10:31 μμ

    @Silent :

    τη φτύνουμε κι εμείς – και σε απαγάγουμε

    κάτσε τώρα να φωνάξω την Κοκκινομπαλονίτσα και θα δούνε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: