Skip to content

Αλατόνερο

24 Ιουνίου, 2009

Ξυπνάω έχοντας έντονη επιθυμία να κλάψω, αλλά, επειδή σήμερα με περιμένει πολλή δουλειά αποφασίζω να κλάψω αργότερα. Φεύγω για το γραφείο και φτάνω έγκαιρα για την πρώτη σύσκεψη της ημέρας. Καθώς η γενική διευθύντρια διαβάζει μια αναφορά για την αύξηση του κόστους ή την περικοπή των εξόδων (ή αντίστροφα), σχεδιάζω ένα σφυροδρέπανο στο σημειωματάριο μου. Στο στομάχι εξακολουθώ να αισθάνομαι να σωρεύονται δάκρυα που αργά ή γρήγορα θα πρέπει να απελευθερώσω. Όταν βρίσκομαι πλέον στο γραφείο μου, τρίζω τα δόντια στους προμηθευτές μας και εξετάζω διάφορα σκάνδαλα.

   

Στις δύο, φοράω το σακάκι μου και φεύγω τρέχοντας για να μην αργήσω στο ραντεβού με τη δασκάλα του γιου μου. Φτάνω στο σχολείο ταυτόχρονα με την πρώην μου. Κατά τη διάρκεια της συνάντησης η δασκάλα απευθύνεται περισσότερο σ’ εμένα παρά σ’ εκείνη και αυτό με κάνει να αισθάνομαι άβολα, αν και ίσως να επικεντρώνομαι σε αυτή τη λεπτομέρεια γιατί δεν έχω κέφι να ακούσω αυτά που μας λέει. Λέει ότι το παιδί έχει προβλήματα. Αφαιρείται διαρκώς και δαγκώνει τις συμμαθήτριες του, κυρίως τις προερχόμενες- η δασκάλα δίνει έμφαση στην καταγωγή- από τις υποσαχάριες χώρες. Υπόσχομαι να λάβω μέτρα, παρότι ξέρω πολύ καλά πως το γεγονός ότι ο δικαστής μου επιτρέπει να τον βλέπω μόνο κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο δεν μου αφήνει μεγάλα περιθώρια να κάνω κάτι. Τη στιγμή που αποχαιρετιζόμαστε, η πρώην μου και εγώ προσπαθούμε να βρούμε μια μέρα για να μιλήσουμε για το θέμα με ηρεμία, αλλά βιαζόμαστε και οι δύο και το ξεπετάμε μ’ ένα όχι και τόσο πειστικό «θα τηλεφωνηθούμε».

   

Παρά το μποτιλιάρισμα, φτάνω έγκαιρα στην παρουσίαση ενός πρότζεκτ για έναν καινούργιο πιθανό πελάτη. Εκθέτω στρατηγικές, απλώνω γραφήματα στο τραπέζι και κάνω κάθε δυνατή προσπάθεια για να θαμπώσω τον διευθύνοντα σύμβουλο της εταιρίας που προτίθεται  να κάνει χρήση των υπηρεσιών μας. Έχω την αίσθηση ότι του έκανα καλή εντύπωση. Στη συνέχεια η γραμματέας μου μου ζητά μια συμβουλή. Με παραπονιάρικη φωνή μου εξομολογείται πως της έχουν κάνει πρόταση από μια πολυεθνική Κι δεν ξέρει αν είναι ή όχι η ιδανική ευκαιρία για να αλλάξει περιβάλλον. Καθώς επιθυμώ το καλύτερο για εκείνη, τη συμβουλεύω να δεχτεί την πρόταση. Βλέποντας όμως ότι αυτό την μπερδεύει, συμπεραίνω ότι χρησιμοποιούσε αυτή την ανύπαρκτη πρόταση μόνο και μόνο για να καταφέρει, με τη βοήθεια μου, να πάρει αύξηση. Αυτό με απογοητεύει αλλά δεν λέω τίποτα, γιατί και εγώ πρέπει να την έχω απογοητεύσει κάποια στιγμή. Παίρνω ένα αγγειοδιασταλτικό χάπι και, πριν να φύγω, μιλάω στο τηλέφωνο με τη μητέρα μου («Αντί για Κυριακή, θα έρθω το Σάββατο»), την αδερφή μου («Σου έστειλα τα δείγματα, αλλά μου λείπει ένα που δεν έχουμε λάβει ακόμα»), και τον αυτόματο τηλεφωνητή του αρχηγού της ποδοσφαιρικής ομάδας πέντε επί πέντε της εταιρίας («Θα φέρω εγώ την μπάλα»).

  

Όταν φτάνω σπίτι, τρώω τόνο σε αλατόνερο και ένα γιαούρτι. Ξαπλώνω για λίγο στον καναπέ, υπολογίζοντας πόσες ώρες μένουν μέχρι το Σαββατοκύριακο που θα δω το παιδί μου. Γδύνομαι στο υπνοδωμάτιο. Μπροστά στον καθρέφτη τσιμπάω τα παχάκια μου. Πλένω τα δόντια μου και χρησιμοποιώ το νήμα καθαρισμού μέχρι που ματώνουν τα ούλα. Καθισμένος στο κρεβάτι, σκέφτομαι την πιθανότητα να αυνανιστώ. Το αφήνω για κάποια άλλη στιγμή. Μετά από έναν στιγμιαίο δισταγμό κατά τη διάρκεια του οποίου αναρωτιέμαι αν έχω κάτι ακόμα να κάνω (η απάντηση είναι όχι), σβήνω το φως, ξαπλώνω και αρχίζω να κλαίω, με το πρόσωπο βυθισμένο στο μαξιλάρι, για να μην ενοχλήσω τους γείτονες.

 BKS_0341051

 

Από τη συλλογή διηγημάτων του Sergi Pamies Μπορείς να φας λεμόνι και να μην ξινίσεις τα μούτρα σου; (εκδ. Πάπυρος, μτφ. Ευριβιάδης Σοφός)

5 Σχόλια leave one →
  1. 24 Ιουνίου, 2009 10:35 μμ

    Πώς ν’αναβάλεις να κλάψεις?
    Πόσες φορές?
    Πολύ ωραία τα κατάφερες πάλι !
    Νάσαι καλά !

  2. 25 Ιουνίου, 2009 1:18 πμ

    Silent (με βιαστική ματιά καλό μού φαίνεται, αλλά)
    (τα ‘πα και πιο κάτω) θα το διαβάσω αύριο

    L’ enfant, εμείς όλο έτσι αλλού συναντιόμαστε
    (ελπίζω να’σαι εσύ καλά, εγώ είμαι χάλια σήμερα – έχω πήξει δηλαδή όχι τίποτα σπουδαίο)

  3. 25 Ιουνίου, 2009 4:13 μμ

    Ένα από τα βιβλία που διάβασα σε μία από τις ατέλειωτες σκοπιές και που ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Γνώμη μου είναι ότι αξιζει να διαβαστούν όλα τα διηγήματα του κυρίου…

  4. 25 Ιουνίου, 2009 10:41 μμ

    Πολύ ενδιαφέρον το απόσπασμα που ανάρτησες. Νομίζω με έπεισες ότι αξίζει να το διαβάσω.

    Καλό ξημέρωμα…

  5. 28 Ιουνίου, 2009 9:17 πμ

    @κατερίνα χαίρομαι που σε ξαναβρίσκω! Υπόσχομαι ότι όλο το βιβλίο αξίζει να διαβαστεί. Περιμένω εντυπώσεις αν προβείς στο διάβημα. Και καλή σου μέρα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: