Skip to content

διαμάντια στη χωματερή 7

14 Μαΐου, 2009

 

«No one ever gets it right. What’s it like at am 5 o’clock when all the love’s asleep on your block. Post memorial drive, you’ll be the last to leave, to say your goodbyes to ghosts eternally lost inside.»

 

Τους Juno τους ανακάλυψα την περίοδο που στον κόσμο δεν υπήρχε κανένα γκρουπ καλύτερο από τους Fugazi. Δεν ξέρω αν όντως έχουν ηχητικές ομοιότητες, το σίγουρο είναι ότι αν κάποιος ψάξει το γενεαλογικό τους δέντρο, κάπου θα βρει δύο τουλάχιστον όχι και τόσο μακρινούς συγγενείς: Mogwai και Slint.

 

Το Seattle είναι ευχή και κατάρα μαζί. Μπορείς να γίνεις σούπερ γκρουπ ή να χαθείς για πάντα στη μαύρη τρύπα του underground. Οι Juno θα μπορούσαν να είχαν πετύχει το πρώτο, δεν κατάφεραν ωστόσο ποτέ να βγουν πολύ έξω από τα σύνορα της πολιτείας τους. Όταν το 1999 κυκλοφόρησε το πρώτο τους άλμπουμ This Is the Way It Goes & Goes & Goes από την εταιρία De Soto Records, στο  Seattle ίχαμε ήδη το πέμπτο μνημόσυνο του μακαρίτη και στο μέτωπο των Pearl Jam ο Neil Young είχε φροντίσει να μετατοπιστεί (οριστικά;) ο μουσικός χάρτης πολύ μακριά από την περιοχή. Το δεύτερο άλμπουμ A Future Lived in Past Tense κυκλοφόρησε το 2001, δεν πρόσθεσε όμως τίποτα περισσότερο στην εφήμερη τοπική τους δόξα.

 

«The purpose of my touch is to draw attention to the light, what would be the point otherwise? Justin replied, as she lay in bed by your side. «Is that how it’s done?» We use each other like axes to cut down the ones we really love»

 

Τρεις κιθάρες, ένας τραγουδιστής που μερικές φορές θυμίζει φρικτά τον Eddie Vedder, πολύς θόρυβος κατά περιόδους. Οι Juno ήταν πάντα θυμωμένοι, όχι όμως και κάφροι, το θυμό τους κατάφερναν να τον μετασχηματίζουν σε ποίηση και συναισθηματικό ξεγύμνωμα. Τα κομμάτια τους δεν σου «κολλάνε» για καιρό και δεν τραβούν αμέσως την προσοχή σου. Στην ασύγκριτη όμως ποιητική μαεστρία τους μόνο αν είσαι συναισθηματικά απονεκρωμένος μπορείς να αντισταθείς.

 

«You could have said there’s no hope but you didn’t. The only truth we ever needed to know. I’d love to sleep but it’s so strange that our lives can just go on and on this way. Limbs. I feel like I’m in a dream, caught under some invisible force smothering me. I wanted more I wanted more time.»

 

Κάτι φαίνεται πάντως να κινείται στα μέρη τους τα τελευταία χρόνια, αν και μόλις πέντε μηνύματα μέσα σε μία τετραετία δεν είναι και πολύ ενθαρρυντικά…

24 Σχόλια leave one →
  1. Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
    14 Μαΐου, 2009 4:37 μμ

    Θορυβώδης «αποχαιρετισμός»; ή θα έχει και άλλο post;

    η επιτυχημένη, πλέον, σειρά «διαμάντια στη χωματερή» δέχεται και παραγγελιές;

  2. 14 Μαΐου, 2009 7:59 μμ

    Αγαπητέ μου psi-action σιγά την επιτυχία, μόνο εσύ διαβάζεις και ακούς τα «διαμάντια»…
    Λογικά θα υπάρξουν κι άλλες αναρτήσεις, αν μου το επιτρέψει η εξάντληση των ημερών.
    Παραγγελιές; Νόμιζα ότι δεν θα ρωτούσες ποτέ!

  3. 14 Μαΐου, 2009 9:59 μμ

    ότι ακούμε κι άλλοι είναι γεγονός, ότι παραμένουμε κάπως silent στα μουσικά, γεγονός επίσης… 😉

  4. Post.Scriptum.Inter-Action permalink
    15 Μαΐου, 2009 10:24 πμ

    Ορίστε ακούνε και άλλοι ! Μη μου πεις ότι περίμενες να έχει και εμπορική επιτυχία η σειρά. Ακούμε λίγοι και καλοί 🙂

    «Νόμιζα ότι δεν θα ρωτούσες ποτέ» ?

    Αν αυτό σημαίνει ναι, σκέφτομαι κάποια groups από τα 80’s (πχ. astronauts, spherical objects, mecano … ή ό,τι άλλο σχετικό) για να αποκατασταθεί η αξιοπρέπεια της γενιάς μου, η οποία διασύρεται στο διαδίκτυο. Δεν είναι καινούργια ονόματα αλλά είναι διαμάντια που χάθηκαν στη χωματερή (από τότε).

    Αν σημαίνει όχι, και πάλι θα συνεχίσω να είμαι θαμώνας στο «μαγαζί» 🙂

  5. 15 Μαΐου, 2009 11:01 πμ

    @χάρη με κάνεις πολύ χαρούμενο!

    @psi-action μήνυμα ελήφθη! Μόνο που θα πρέπει να αναζητήσουμε γκρουπς που πραγματικά θάφτηκαν στο χρόνο (θα ζητήσω ενίσχυση από ‘σένα!). Άσχετο, αλλά οι mecano δεν είχαν έρθει πρόσφατα ελλάδα; Θα το ψάξω…

  6. Post.Scriptum.Inter-Action permalink
    15 Μαΐου, 2009 11:46 πμ

    οι mecano και οι astronauts έχουν έρθει εδώ …στα γεράματά τους. Μάλιστα, ο Polak (των mecano); έμενε (δεν ξέρω και αν συνεχίζει να μένει) στα εξάρχεια (μπορείς να του πάρεις και συνέντευξη για το blog!).

    εγώ βέβαια εννοούσα τις παλιές και καλές τους στιγμές.

    προτείνω να ακούσεις (αν δεν τα έχεις ήδη ακούσει) τα υπέροχα LP «Peter Pan Hits The Suburbs» των astronauts «The half inch universe» των mecano και τα «Past And Parcel», «Elliptical Optimism» και «Further Ellipses» των spherical objects.

    η επανέκδοση του LP (σε cd) των astronauts έγινε από την ελληνική lazy dog !!! και (από όσο ξέρω) κανένα album των spherical objects δεν βγήκε ποτέ σε cd!

    δες και εδώ για astronauts:
    http://homepage.ntlworld.com/acidstings/ASTRONAUTS.htm.html

    αυτά τα τρία (groups) μου ήρθαν στο μυαλό και φυσικά υπάρχουν και δεκάδες άλλα (της ίδιας περιόδου) που θα μπορούσαν να «φιλοξενηθούν» στο blog.

    στη διάθεσή σου για όποια βοήθεια χρειαστείς (μήπως να σκεφτούμε και κανένα μουσικό αφιέρωμα στο no-budget το καλοκαίρι;).

  7. 15 Μαΐου, 2009 3:14 μμ

    δειλά-δειλά να την πω κι εγώ την κοτσάνα μου;
    δεν φαντάζομαι να’μαι η μόνη που άκουσα κάποτε τους leather nun (σκανδιναυοί) (σουηδοί για την ακρίβεια) και ενθουσιάστηκα;

    (αλλά τόσο άσχετη που είμαι, δεν έχω ψάξει καν στο γιουτούμπ να δω τι υπάρχει)
    😳

  8. 16 Μαΐου, 2009 12:49 μμ

    @psi-action ευχαριστώ για τις πληροφορίες, πολύ ενδιαφέρουσες και εννοείται ότι θα αξιοποιηθούν!

    Προσπαθώ να αποκωδικοποιήσω τι εννοείς με την «αποκατάσταση της αξιοπρέπειας της γενιάς σου (η οποία διασύρεται στο διαδίκτυο)». Όταν τα καταφέρω, υπόσχομαι πλήρες αφιέρωμα με όσα γκρουπς (υποψιάζομαι ότι) σου αρέσουν. Αλλά αυτό θα γίνει σε ανύποπτο χρόνο!

    Από τα άλμπουμς που αναφέρεις έχω μόνο το “Peter Pan Hits The Suburbs”. τα υπόλοιπα θα α αναζητήσω το επόμενο σύντομο διάστημα (να ‘χω και κάτι να ασχολούμαι).

    Υ.Γ.1 Πρόταση για no budget blog: Ροκ συγκροτήματα που άλλαξαν τον κόσμο…

    Υ.Γ.2 Δεν αναφέρεσαι στους ισπανούς mecano ελπίζω, ε;

  9. 16 Μαΐου, 2009 12:57 μμ

    @χάρη ε, όχι και κοτσάνα! Οι leather nun (ανεκδιήγητο όνομα), που προσωπικά αγνοούσα παντελώς, εμπεριέχουν όλη τη φιλοσοφία πίσω από τη συγκεκριμένη κατηγορία (διαμάνια στη χωματερή). Άλμπουμς και μουσικοί που αγνοήθηκαν παντελώς και αδίκως…

    Στο γιουτιούμπ υπάρχουν αγγλόφωνα και σουηδόφωνα κομμάτια. Άλλες εποχές, τότε που η μουσική είχε πλάκα και δεν έπαιρνε (απαραίτητα) τον εαυτό της στα σοβαρά…

    Και όπως λέει και ο Ρουρκ στον Παλαιστή, «then that pussy Cobain had to come along and ruin it for everyone…» 🙂

  10. 16 Μαΐου, 2009 3:55 μμ

    silent αχ, πόσο χαίρομαι!
    και να σού πω την αμαρτία μου, μόλις έγραψα το σχόλιο πήγα στο γιουτούμπ και τούς είδα 😉
    (έχω ένα lp τους μόνο και…να ξέρεις, έχουν εκεί κι άλλα πολύ καλά κομμάτια!)
    🙂
    (το όνομα όντως ακατανόητο! δε μού λες, οι γερμανοί (ε, να μην πούμε κάτι και για το βερολίνο;) crime and the city κλπ, σ’ αρέσουν;)

  11. 16 Μαΐου, 2009 4:12 μμ

    @χάρη αν μου αρέσουν λέει…Το Βερολίνο το έμαθα μέσα από κάτι τέτοια γκρουπς (και τον Βέντερς βεβαίως). Θυμάσαι μήπως τη σκηνή από το Der Himmel uber Berlin που οι Crime and the city solution παίζουν σε ένα κλαμπ; Ε, εκεί είδα μία από τις συναυλίες μου! Ανατριχιαστικά συγκινητικά!

  12. 16 Μαΐου, 2009 4:14 μμ

    Τελικά υπάρχει στο youtube!

  13. Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
    16 Μαΐου, 2009 4:57 μμ

    Ξέρεις, όταν και όπου γίνεται συζήτηση για τα 80’s θυμούνται όλοι τα «φτιαγμένα» παπιά, τις άσπρες κάλτσες, κάτι άθλια ποπ χιτς και γενικά όλο το κιτς της εποχής. Πρώτοι από όλους τα λένε οι ίδιοι που τα έζησαν (και τους άρεσαν).

    Αλλά τι να κάνουμε; Ας μην έμεναν κολλημένοι με το mainstream της εποχής τους. Στα 80’s υπήρξαν καλά στέκια, καλή μουσική και ωραίες καταστάσεις (όπως και σε κάθε δεκαετία/εποχή).

    btw. μη φανταστείς ότι ακούω (ιδιαίτερα) μουσική των 80’s, πλέον. Κατά καιρούς, μου έχουν «πάρει τα μυαλά» μουσικές από τα 60’s έως και σημερινές. Όμως, για συναισθηματικούς λόγους (και εξαιτίας της άγνοιας που υπάρχει για καταπληκτικά groups της εποχής) άνοιξα το θέμα.

    Κομμάτια όπως το Still Talking ή το Protest Song (από το Peter Pan Hits The Suburbs) μου προκαλούν τα ίδια συναισθήματα εδώ και πολλά πολλά χρόνια και μάλλον δεν θα τα βαρεθώ ποτέ.

    Για ό,τι δυσκολευτείς να βρεις… πες μου.

    ΥΓ1. «που άλλαξαν τον κόσμο»; Δηλαδή τα γνωστά μεγάλα groups; Σε αυτά έχουν γίνει χιλιάδες αφιερώματα. Θέλεις συγκροτήματα που «άλλαξαν» εμάς; 🙂
    (O zed ακούει τα σχέδια;)

    ΥΓ2. Εννοώ τους Ολλανδούς και όχι τους Ισπανούς και μάλιστα του τότε και όχι του τώρα (γιατί ξανα-υπάρχουν).

    Χάρη, οι Crime and The City Solution ξεκίνησαν στην Αυστραλία και κατέληξαν στο Βερολίνο. Τα μέλη τους είχαν εμπλακεί και σε άλλα σχήματα της Αυστραλιανής σκηνής (τι καλά παιδιά έχει βγάλει και η Αυστραλία στα 70’s και 80’s!).

  14. Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
    16 Μαΐου, 2009 5:02 μμ

    ωχ, έγραψα το σχόλιο όταν δεν υπήρχαν τα δύο προηγούμενα. πολύ καλό το βιντεακι !

  15. 16 Μαΐου, 2009 9:13 μμ

    @psi-a δεν το ήξερα για την αυστραλία! να σού πω την αλήθεια πολλά (εγκυκλοπαιδικά 🙂 ) δεν ξέρω, στα τής μουσικής είμαι από κείνη τη σχολή που όπως λέει κι ο silent «απλώς χαιρόμαστε με τη μουσική» (κατά σύμπτωση κάτι τέτοιο είχε πει κάποτε κι ο Παύλος Σιδηρόπουλος περιγράφοντας το κλίμα τών ’60) 😛

    @silent (11) θυμάμαι, θυμάμαι, αλλά συγνώμη δεν κατάλαβα: εννοείς ότι είχες δει τη συναυλία live, ή είχες κάνει κι εσύ συναυλία (παρντόν, έχω χάσει τίποτα προηγούμενα;) 😆

  16. 17 Μαΐου, 2009 5:56 μμ

    @psi να ‘μαστε λοιπόν…καταρχάς να πω ότι τα parties έχουν δυσκολέψει πολύ. Την τελευταία φορά που είχα παίξει μουσική κάπου, ο κόσμος απλά έπινε και χόρευε. Πια η πόλη έχει γεμίσει ντι-τζέιζ (χοχο) που σου πρίζουν το συκώτι από την αρχή μέχρι το τέλος. Χθες μέτρησα τέσσερις που ήθελαν να έχουν λόγο στη μουσική που έπαιζα. (Δεν ξέρω γιατί θύμωναν στην απάντηση μου «κάνεις σε παρακαλώ πιο ‘κει γιατί με ενοχλείς;)

    Υποθέτω ότι αυτή η παρατήρηση συνδέεται και με το σχόλιο της χάρης: σε κάποια χρονική στιγμή ο κόσμος σταμάτησε να διασκεδάζει. Ή γιατί η μουσική έγινε σοβαρή ή γιατί εμείς γίναμε σοβαροί ή και τα δύο…

    Δεν ξέρω τι λέει ο κόσμος για τα 80’s, το μόνο σίγουρο είναι ότι τόσο καλή ποπ μουσική δεν ξαναβγήκε. Και δεν αναφέρομαι στο κιτς που προσωπικά ποτέ δεν εκτίμησα.

    Κάποτε μιλούσα με τους Dandy Warhols. Ήταν η εποχή που οι Blur αποφάσισαν να πάνε στο Μαρόκο και να γράψουν «σοβαρή» μουσική, που όμως δεν σε κάνει να χορεύεις. Και που ακολούθησε και όλη η συμμορία των 90s. Τους είχα ρωτήσει λοιπόν πως και αντιστέκονται στην εποχή που θέλει μόνο «εγκεφαλική» μουσική, ενώ το να γράφεις χαρούμενη μουσική είναι ταμπού. Δεν φάνηκαν πάντως να ενθουσιάζονται με την ερώτηση (και λίγο καιρό αργότερα σοβάρεψαν κι αυτοί…)

    Και μία σημαντική ερώτηση: όταν ακούς Green Door που πάει το μυαλό σου;

    Το αφιέρωμα φυσικά και θα γίνει, όπως προείπα, θα είναι ανοιχτό για να συμπληρώσεις ο,τιδήποτε αφήσω απέξω…

    Υ.Γ. O zed βρίσκεται στο υπερδιάστημα…

  17. 17 Μαΐου, 2009 6:00 μμ

    @χάρη εννοούσα απλά ότι στο βερολίνο πήγα στο κλαμπ αυτό που έπαιζαν οι Crime and The City Solution στην ταινία… Απογοητεύτηκες; 🙂

    Εγώ πάντως εξακολουθώ να «χαίρομαι» με τη μουσική και όταν καταλαβαίνω ότι την παίρνω περισσότερο σοβαρά από όσο πρέπει κοροϊδεύω τον εαυτό μου μετά…

  18. Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
    17 Μαΐου, 2009 8:20 μμ

    ΣΧετικά με την πρώτη παράγραφο, τι να πω; Ξέρεις κανέναν ενοχλητικό να αντέχει να τον λένε ενοχλητικό; Πως να μην θυμώσουν;

    Γιατί λες ότι «σε κάποια χρονική στιγμή ο κόσμος σταμάτησε να διασκεδάζει»; Αυτοί που θέλουν (και μπορούν) να διασκεδάσουν θα βρουν τους τρόπους (και τη μουσική). Μάλλον αλλάζουν (σε κάποιο βαθμό) οι τρόποι και η μουσική.

    Green Door; το μπαρ μου ήρθε πρώτα στο μυαλό. τι κουιζ είναι αυτό;

  19. 18 Μαΐου, 2009 1:35 μμ

    silent…χαρούμενη έκπληξη, ναι: απογοήτεψη, όχι …και, ναι, λύπη που εγώ δεν έχω πάει… 😦

    (για το green door, την ίδια ερώτηση με τον psi-a!)

    btw, psi-action: κοιτάς καθόλου τα μηνύματα που σού στέλνουν στο μπλογκ σου; 😛 ρωτάω γιατί φαίνεται ότι ή εγώ έχω γενικώς ένα προβληματάκι με το blogspot, ή το blogspot μ’ εμένα! 😦

  20. 18 Μαΐου, 2009 2:40 μμ

    Για το green door δεν ήταν ακριβώς κουίζ, είμαι σίγουρος ότι από τα λεγόμενα σας συχνάζατε εκεί που και που 🙂

    Όταν εγώ ήρθα στην πρωτεύουσα είχε ήδη κλείσει, από αφηγήσεις όμως μεγαλύτερων φίλων είναι ένας ακόμα μύθος…

    psi έχεις δίκιο, όποιος θέλει μπορεί να διασκεδάσει, μόνο που η διασκέδαση γίνεται όλο και περισσότερο ενοχοποιημένη όσο περνάει ο καιρός. Αυτό για τη δική μου γενιά τουλάχιστον, που μεγάλωσε με πολύ χορό και κατέληξε να βαριέται στους λευκούς λάουντζ καναπέδες…

    χάρη όντως το blogspot θέλει πολλή υπομονή, τι να κάνουμε όμως, αφού τα αγαπημένα μας blogs στεγάζονται εκεί;

  21. Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
    18 Μαΐου, 2009 5:04 μμ

    χαρη, τι εννοείς αν κοιτάω τα μηνύματα;

    Εάν πρόκειται για σχόλιο σε post, λογικά το βλέπει ο σχολιαστής αν δημοσιεύθηκε ή όχι (δεν έχω ενεργοποιήσει το μετριασμό σχολίων, οπότε είναι άμεση η δημοσίευση) .

    Μέχρι τώρα δεν μου έχει αναφέρει κάποιος ότι προσπάθησε να σχολιάσει και δεν δημοσιεύθηκε το σχόλιο. Αυτό εννοείς;

    silentcrossing, πήγαινα και από εκεί (αν και τρώγαμε και καμιά πόρτα από το συγκεκριμένο, όταν την είδε κάπως) και από άλλα πιο ωραία μέρη που υπήρχαν τότε (και τώρα θα υπάρχουν ωραία μέρη αλλά δεν τα παρακολουθώ πια).

    Η δική σου γενιά μπορεί να βαριέται στους λευκούς λάουντζ καναπέδες (η δική μου έχει περάσει στο επόμενο στάδιο και τρέχει με τα πιτσιρίκια της στα παιδικά πάρτυ, δλδ μια χαρά είναι οι λάουντζ καναπέδες 🙂 ), αλλά κάποια άλλη (επόμενη γενιά) θα έχει βρει τον τρόπο να διασκεδάζει, μέχρι να φτάσει και αυτή στους λάουντζ καναπέδες και στα παιδικά πάρτυ …και δεν πάω στο επόμενο στάδιο για να μην σε τρομάξω 🙂

    c’est la vie …

    ΥΓ. Περισσότερα για το πως διασκεδάζουν οι επόμενες γενιές θα μας πει ο zed, όταν επιστρέψει από το «υπερδιάστημα» 🙂

  22. 18 Μαΐου, 2009 6:16 μμ

    Χμ, η αλήθεια είναι ότι φοβάμαι κάπως την απάντηση που θα δώσει ο ζεντ για το πως διασκεδάζει…

    Πόρτα στην πράσινη πόρτα; Ανύκουστον! Απομυθοποίηση τώρα…

    Το επόμενο στάδιο δεν με τρομάζει γιατί έχω πολύ καιρό ακόμα! Εδώ δεν έχω πάει καν στρατό ακόμα…(Γκλουπ!)

    Υ.Γ. Για αποχαιρετηστήριο βλέπε παραπάνω…

  23. 18 Μαΐου, 2009 10:08 μμ

    silent εγώ πόρτα δεν είχα φάει, αλλά κάποιον αχώνευτο μπάρμαν στο ισόγειο, ακόμα τον θυμάμαι (!)
    (γμτ δεν μπορώ τούς αποχαιρετισμούς – στα είπα παραπάνω – όσο πιο…ξερά μπορούσα) 😦

    psi-a το λέω γιατί δυο μέρες τώρα σού’χω γράψει (έτσι, για να στα πω κι από κοντά…) και δεν το βλέπω 👿

  24. Post.Scriptum.Inter-Action. permalink
    18 Μαΐου, 2009 11:40 μμ

    χαρη, έγραψες σχόλιο σε κάποιο post μου και δεν δημοσιεύθηκε; Όπως σου είπα δεν ελέγχω τα σχόλια και έτσι ανεβαίνουν τη στιγμή που τα στέλνεις (δε χρειάζεται να περιμένεις δύο μέρες).

    Αν θέλεις, ξαναδοκίμασε και αν υπάρχει πάλι πρόβλημα πες μου σε παρακαλώ. Δεν μπορώ να καταλάβω τι συνέβη :s

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: