Skip to content

Sturm und Drang

2 Μαΐου, 2009

n676432359_533499_5459

 

Διαχειριζόμαστε την εικόνα των προβλημάτων: «ιστορικά στην Ελλάδα η κατά περίπτωση επίκληση δημοσίου συμφέροντος είναι ισχυρότερη από κάθε δικαίωμα του πολίτη» εδώ

  

Ψυχικά Πάσχοντες: «Οποιοσδήποτε χάρτης δικαιωμάτων που υπονοεί την έννοια ψυχικά άρρωστος, είναι κοροϊδία και συμφέρει μόνον αυτούς που θέλουν να χαράξουν μια γραμμή ανάμεσα στο εμείς και στο οι άλλοι… οι μη αποδεκτοί… Ενα βασικό δικαίωμα θέλουμε. Να έχουμε όλα τα δικαιώματα ενός πολίτη που δεν έχει χαρακτηριστεί ψυχικά πάσχων…» εδώ

 

Αποκλειστική…εκμετάλλευση: Σταθερή εργασία και ένσημα υπερκαλύπτουν τη σκληρή δουλειά των μεταναστριών εδώ

 

Ανεκτή ακόμα η σωματική βία: Ανησυχητικά τα αποτελέσματα ευρωπαϊκών ερευνών για τη στάση των γονέων απέναντι στα παιδιά εδώ

 

Η Ευρώπη του 21ου αιώνα δέρνει τα παιδιά της: Επτά στους δέκα γονείς στην Ελλάδα «διδάσκουν» δέρνοντας εδώ 

 

Θυμάμαι το 132ο: Η πρώην διευθύντρια ακόμα διώκεται επειδή μάθαινε στα παιδιά τη γλώσσα τους εδώ

 

Στα ευρωδικαστήρια οι σύλλογοι ΑμεΑ: Στα ευρωπαϊκά δικαστήρια θα προσφύγουν οι σύλλογοι ΑμεΑ και σύλλογοι Γονέων ΑμεΑ της χώρας, για τις απαράδεκτες συνθήκες που επικρατούν στην Ελλάδα εδώ

 

Οι «ολίγον» βασανιστές της χούντας: Ο σημερινός εισαγγελέας του Αρείου Πάγου και ένας καθηγητής του ΕΜΠ συναντήθηκαν πριν από 35 χρόνια σε μια δίκη με θέμα τα βασανιστήρια φοιτητών από την αστυνομία της χούντας. Το αποτέλεσμα της συνάντησης αυτής εδώ

12 Σχόλια leave one →
  1. αφανής ήρωας permalink
    2 Μαΐου, 2009 4:54 μμ

    καλό μήνα silent. ειδικά το τελευταίο άρθρο πρέπει να διαβαστεί από όλους, ιδιαίτερα από εκείνους που τρέφουν αυταπάτες περί του «δημοκρατικού» πολιτεύματος της σημερινής Ελλάδας.

  2. 2 Μαΐου, 2009 6:15 μμ

    @αφανή ήρωα καλό μήνα και σε σένα! Καθόλου αυταπάτες δεν έχουμε καλέ μου, δυστυχώς…

    Προσωπικά πιο πολύ με ενδιαφέρει να ενημερωθεί ο κόσμος για το 132. Πέρυσι αγανακτήσαμε, οργανωθήκαμε, φωνάξαμε. Σήμερα να μην ξεχάσουμε. Και να είμαστε εκεί όλοι!

  3. 2 Μαΐου, 2009 6:25 μμ

    silent καλημέρα, διεξήλθα τούς λύγκες σου και να πω λίγο βιαστικά ότι:

    α: για τα παιδιά που τρώνε ξύλο περισσότερο ως μικρά και λιγότερο «ως μεγάλα»: το ‘χω διαπιστώσει κι εγώ στην ένδοξη επαρχία μας και να σού πω δύο εξαγόμενα αμέσως-αμέσως από προσωπικές παρατηρήσεις: τα δέρνουν λιγότερο ως μεγάλα, διότι στο μεταξύ έχουν σωφρονιστεί. Έχω προσέξει μάλιστα ότι τα παιδιά (αγόρια κυρίως) που έχουν σωφρονιστεί εμφανίζουν τάχιστα συμπτώματα … άκρατου συντηρητισμού για να μην πω ότι γίνονται πολύ εγκαίρως και φασιστάκια – σαν τους πατεράδες τους (απ’ αυτούς δηλαδή είχαν φάει το πολύ ξύλο – ακριβώς επειδή ήταν ατίθασσα, δηλαδή υγιέστερα!) (όταν τα δέρνει μόνο η μάνα, τα αγόρια, διαπιστώνω ηπιότερες συνέπειες – αυτό είναι ίσως άξιο ψυχανάλυσης!) Για τα κορίτσια όλα είναι κάπως διαφορετικά, και έχω προσέξει μεγαλύτερη αντίσταση στο να εσωτερικεύουν δραστικά την καταπίεση (κι αυτό άξιο ανάλυσης). Έχω κάνει, όπως καταλαβαίνεις, ατέλειωτες (και οδυνηρές) παρατηρήσεις επ’ αυτών τών ζητημάτων στα ταξίδια μου (παλιότερα) ανά την αγνή ελληνική ύπαιθρο – και όχι μόνο…

    β: το λινκ για τα ΑμεΑ δεν μού το βγάζει (θα ξαναπροσπαθήσω…)

    γ: τα σχετικά με τον Σανιδά, να μάς διδάξουν ό,τι δει για τις βαθιές καταβολές (τών θεσμών) αυτού τού (άθλιου) κράτους

  4. 2 Μαΐου, 2009 6:39 μμ

    @χάρη εσύ έχεις κάνει ντοκτορά στο ξύλο! Θα είχε πραγματικά ενδιαφέρον μία έρευνα πάνω στα αποτελέσματα του, χρησιμοποιώντας πολυπαραγοντικές στατιστικές αναλύσεις: αγόρια που τρώνε ξύλο από πατέρες, αγόρια που τρώνε ξύλο από μητέρες, κορίτσια που τρώνε ξύλο από μητέρες, κορίτσια που τρώνε ξύλο από πατέρες…

    Πριν μερικές μέρες έγινε ένα ακόμα συνέδριο στο Ζάππειο με θέμα τη σωματική τιμωρία (ένεκα παγκόσμιας ημέρας τουναντίον) και αυτό που αναπτύχθηκε περισσότερο ήταν όντως η νοοτροπία των ανθρώπων της επαρχίας απέναντι στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους. Όχι ότι στην πρωτεύουσα είναι πολύ καλύτερα τα πράγματα, εδώ τουλάχιστον ενδέχεται να πέσεις πάνω σε 1-2 ερεθίσματα που ίσως σε κάνουν να αναρωτηθείς. Την ελληνική επαρχία την έχω επίσης φάει με το κουτάλι. Αγαπώ βέβαια τη ζωή κοντά στη φύση, γνωρίζω όμως πολύ καλά τι γίνεται πίσω από τις κλειστές πόρτες…

    Ο Σανιδάς τουλάχιστον δεν δήλωσε ποτέ, δεν προσποιήθηκε ποτέ ότι πιστεύει στα ιδανικά της δημοκρατίας. Τους λύκους με τις προβιές προβάτων να φοβόμαστε πιο πολύ…

  5. 2 Μαΐου, 2009 6:45 μμ

    υγ: οκ, βγήκε τώρα ο λυγξ

    με την ευκαιρία στα πολύ σωστά που είπες στην απάντησή σου (στο προηγούμενο ποστ!) για τον σεβασμό στους νεκρούς – σε συνδυασμό και με τό καινούργιο που έβαλες για την έκθεση που έκλεισε εις παρισίους: είναι εξόχως υποκριτής ο κύριος τής έκθεσης όμως – εδώ έχει βουΐξει ο τόπος – εγώ μέχρι και στη τηλεόραση είχα δει ντοκυμαντέρ μ’ έναν Κινέζο που κατάγγελνε στον οηε (νομίζω) την συμπεριφορά τών κινεζικών αρχών προς τούς μελλοθάνατους, κι ότι δεν τούς σκότωναν ε ν τ ε λ ώ ς για να τούς πάρουν ( α κ ό μ α εν ζωή) τα ζωτικά τους όργανα προς πώληση σε μεταμοσχεύσεις- είχε φρίξει το σύμπαν, κι αυτός δεν ήξερε τίποτα;

    η σχέση μας προς τον θάνατο δεν είναι άσχετη με το πώς ζούμε (αυτό για τον αναγνώστη τού προηγούμενου ποστ – και σόρυ για το μπλέξιμο που τα’βαλα όλα μαζί, αλλά οι αναγνώστες σου silent υποθέτω έχουμε…σφαιρική αντίληψη!)

  6. 2 Μαΐου, 2009 6:53 μμ

    τώρα είδα ότι απάντησες κιόλας – μα τι συντονισμός αντιδράσεων είναι αυτός σ’ αυτόν τόν τόπο!

    ναι, ντοκτορά … (επαγγελματική διαστροφή;) … όμως μακάρι να μην υπήρχε υλικό – αλλά οι πόρτες είναι πάντα κλειστές, και το χειρότερο: κανείς δεν έχει αλληλεγγύη με τα παιδιά: ακούνε τις φωνές τους οι γείτονες και χάσκουνε χαιρέκακα – τι στα λέω, τα ξέρεις…

  7. 3 Μαΐου, 2009 8:59 πμ

    @χάρη μιας και ανέφερες το θέμα των μεταμοσχέυσεων (και επειδή ακριβώς οι αναγνώστες έχουν σφαιρική αντίληψη), υπάρχει ένα αντίστοιχο ζήτημα στα πάτρια (πατρινά) εδάφη, το οποίο προσωπικά θεωρώ ό,τι πιο ανησυχητικό συμβαίνει στην ελλάδα σήμερα:

    δεκάδες ανήλικοι πρόσφυγες (κυρίως αφγανοί) έχουν εξαφανιστεί εν μία νυκτί από τη μέση του δρόμου. Κάποια μέλη της Πρωτοβουλίας μεταναστών και προσφύγων μιλούν για αυτοκίνητα που ανοίγουν ξαφνικά πόρτες και καταπίνουν τα παιδιά. Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά τι γίνονται. Όπως το ελληνικό κράτος είναι ανίκανο να ελέγξει ποιος μπαίνει στη χώρα έτσι δεν ξέρει και ποιος εξαφανίζεται ξαφνικά, αφού τόσοι πολλοί άνθρωποι δεν υπάρχουν στα χαρτιά άρα δενυπάρχουν γενικά!

    Μήπως η Κίνα είμαστε εμείς τελικά;

    υ.γ. σας μαύρισα πάλι την καρδιά πρωί πρωί. Υπόσχομαι για λίγο να ανεβάζω πιο χαρούμενα θέματα!

  8. 3 Μαΐου, 2009 9:22 πμ

    Και μερικές αναφορές στο 132 για όσους παρακολούθησαν μέχρι εδώ:

    http://foralexandros.blogspot.com/2009/05/132.html

    http://www.132grava.net/node/281

    http://gerontakos.blogspot.com/2007/12/blog-post_8984.html

  9. 3 Μαΐου, 2009 2:46 μμ

    αυτό πάλι με την Πάτρα δεν το ‘ξερα, Silent – τι να πω τώρα… όντως δεν υπάρχουν πια διαφορές – ο πλανήτης αυτός έχει γίνει μια (εντελώς ομοιόμορφη) χαβούζα κτηνωδίας. Δεν πειράζει λοιπόν που στενοχωριόμαστε, να΄σαι καλά να μάς ενημερώνεις

    καλημέρα, πάω να δω τα βερολινέζικά σου τώρα (αχ τυχερός που ήσουνα έστω και για λίγο!)

  10. 3 Μαΐου, 2009 4:16 μμ

    @χάρη…χαβούζα κτηνωδίας, όπως το λες, τίποτα περισσότερο ή λιγότερο.

    Να σου πω κάπου εδώ ότι τελευταία όταν με πιάνει νοσταλγία για το βερολίνο διαβάζω την βερολινέζικη σου πορεία για τήν αποποινικοποίηση. Εννοείται ότι θα σκότωνα για να ήμουν εκεί…

  11. 8 Μαΐου, 2009 4:26 μμ

    silent: πρώτα ένα ευχάριστο: πώς μ’ αρέσει που μέ διαβάζεις…νοσταλγικά! (εγώ να δεις χαρά που είχα, που έτυχε να πέσει στην επίσκεψή μου τότε 😆 😆 😆 )

    δεύτερον ένα δυσάρεστο: μιλώντας με κάτι φίλους προχτές, και λέγοντάς τους αυτό που έμαθα από σένα για τά περί Πάτρας, μού είπανε ότι μάλλον υπάρχει κι ένα άλλο φριχτό (προηγούμενο): τα παιδιά τών φαναριών στην σεμνή μας πόλη…(εξαφανίστηκαν κι αυτά όλως δια μαγείας. Λες;…) 👿

    καλημέρα σου (τώρα το είδα καθυστερημένα, αυτό το σχόλιο εννοείται) 🙂

  12. 8 Μαΐου, 2009 4:40 μμ

    @χάρη αυτό που λες δεν το είχα σκεφτεί. Τα παιδιά αυτά τα συναντώ πολύ συχνά και δουλεύω μαζί τους. Σε «εμάς» κάνουν τα μαθήματα του σχολείου που χάνουν δουλεύοντας. Νομίζω ότι πλέον τα περισσότερα τα γνωρίζουμε προσωπικά, όπως και τις οικογένειες τους. Η αλήθεια είναι ότι, αν και έρχονταν 2 φορές την εβδομάδα, μετά το Πάσχα δεν ξαναπέρασαν, σκεφτόμουν όμως ότι θα έχει πέσει πολλή δουλειά. Ας μην μας μπαίνουν ιδέες όμως, την επόμενη εβδομάδα θα μπορώ να απαντήσω υπεύθυνα τι απέγιναν τα παιδιά…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: