Skip to content

περί βίας

8 Μαρτίου, 2009

homophobia

Πριν από μερικές μέρες διάβασα μία ανάρτηση του πισωγλέντη με θέμα τον ξυλοδαρμό και βιασμό ενός 20χρονου τραβεστί από δύο συνομήλικους του. Ακολουθούσαν σχόλια αναγνωστών του με περίπου αντίστοιχες εμπειρίες:

 

«Έχω πέσει κι εγώ θύμα βίας στο χωριό που έμεινα για 2 χρόνια, αλλά μόνο για μία φορά. Δεν τους κρατώ κακία, απλά δεν θέλω να τους ξαναδώ, ούτως ή άλλως ένας γκέι πρωτευουσιάνος ήμουνα γι’ αυτούς και για μένα μία κακή ανάμνηση…Αλλά υπάρχει και η λεκτική βία που μερικές φορές πονάει πιο πολύ γιατί έχει στόχο την ψυχή, κάτι που δεν γιατρεύεται εύκολα»

 

«Δεν θέλω να θυμάμαι το ξύλο που έφαγα από 10 τσόλια στον βαρδάρη το ’92, παραμονή Δεκαπενταύγουστου. Αχ μωρέ Γιώργο πως πέρασαν όλα αυτά, πως αντέξαμε και πόσα ακόμη;»

 

«…Σήμερα συγκεκριμένα έφαγα τρελό κράξιμο από κάτι ηλίθιους στη σχολή μου, πρώτη φορά με έβρισαν έτσι!!! Για κανένα μισάωρο μου γαμήθηκε η ψυχολογία αλλά μετά θυμήθηκα ότι όταν δεν ασχολείσαι μαζί τους κόβεις τον αέρα, εκτός άμα είναι τόσο φανατικοί ομοφοβικοί πια που δεν σταματάνε με τίποτα»

 

«Λίγο πολύ… όλοι μας έχουμε φάει το «ξύλο» μας… Οφείλω να ομολογήσω όμως, πως προσωπικά, ως τα τώρα τουλάχιστον, την έχω βγάλει πολύ απαλά. Κάνα δυο χαστούκια, μερικές «πλάκες» στο σχολείο (ας τις πούμε έτσι). Έχω όμως χορτάσει λεκτικό εξευτελισμό, μπινελίκια και ψυχολογική κακοποίηση, όπως οι περισσότεροι από μας, πιστεύω. Βέβαια, το τίμημα που πληρώνω, είναι να ζω κλειδωμένος στο σπίτι, κρυμμένος πίσω από μια οθόνη… και αυτό είναι ένα αρκετά μεγάλο τίμημα, που θα μου κοστίσει πολύ κάποτε στο μέλλον… φοβάμαι…»

 

Τα σχόλια των αναγνωστών μου προκάλεσαν εντύπωση για την ψυχραιμία και τη νηφαλιότητα τους. Σαν αυτά που περιγράφουν να είναι απόλυτα φυσιολογικές εμπειρίες, λες και η βία που ασκήθηκε απέναντι τους ήταν νόμιμη. Τα έχουν γράψει άνθρωποι, νέοι από όσα μπορώ να καταλάβω, που έχουν δεχτεί τη βία, τον εξευτελισμό και την ψυχολογική κακοποίηση. Είναι οι πιο τολμηροί που, έστω και πίσω από την ανωνυμία ενός μπλογκ, μπόρεσαν και είπαν αυτό που όλο μας έχουμε βιώσει και συνεχίζουμε να βιώνουμε, ότι αυτή η κοινωνία είναι κακοποιητική για οποιονδήποτε διαφέρει από το σύνολο…

 

Η τελευταία ανάρτηση στο δικό μου μπλογκ μιλούσε για ένα ανήλικο παιδί που βρίσκεται στα κρατητήρια γιατί αποφάσισε να απαντήσει με βία σε μία κοινωνία που για χρόνια το εξευτέλιζε και το κακοποιούσε. Αν και κάπως μελό, προσπάθησα να δείξω πως η βία γεννάει τη βία.

 

Προχτές βράδυ, στην πρεμιέρα της όπερας Ρουσάλκα του Ντβόρζακ, η ορχήστρα της Λυρικής Σκηνής μοίρασε στο κοινό κείμενο με το οποίο κατηγορούσαν τη Γαλλίδα σκηνοθέτρια ότι «μετέτρεψε ένα παραμύθι σε έκφυλη ιστορία με ομοφυλοφιλικές τάσεις», εξαιτίας του φιλιού μεταξύ δυο αντρών που προβλέπεται στο σενάριο. Μετά από μήνες πρόβας, η Ορχήστρα και το Σωματείο Μουσικών της Λυρικής Σκηνής απείλησαν ότι δεν θα παίξουν αν δεν αφαιρεθεί το επίμαχο φιλί, και απείλησαν και τον πρωταγωνιστή να μην τολμήσει να δώσει το φιλί.

 

Πως κολλάνε όλες αυτές οι πληροφορίες; Μα, απλά, σήμερα ήταν η δική μας σειρά να αντιδράσουμε απέναντι στη βία. Αντανακλαστικά μαζευτήκαμε στη Λυρική Σκηνή για να πούμε το αυτονόητο. Ότι η ομοφυλοφιλία δεν είναι ούτε έκφυλη ούτε καταδικαστέα. Ότι δεν ανεχόμαστε πια το φίμωμα της διαφορετικότητας. Ότι κανείς δεν έχει το δικαίωμα να εμποδίσει και να λογοκρίνει ούτε την τέχνη, αλλά ακόμα περισσότερο την ανθρώπινη φύση. Ότι όσο υπάρχουν οι παραπάνω πρακτικές και μεθοδεύσεις, νέοι άνθρωποι θα κακοποιούνται, θα εξευτελίζονται, θα παραμένουν θύματα των πιο άγριων, των πιο βίαιων επιθέσεων.

 

Η συγκέντρωση ήταν ειρηνική, μέχρι τους πρώτους ξυλοδαρμούς και τις πρώτες βρισιές. Μπορεί το κείμενο μας να μην καταφέραμε να διαβαστεί μέσα στο θέατρο, ήμασταν όμως εκεί και θα είμαστε από ‘δω κι εμπρός εκεί, όσο αυτή η κοινωνία συνεχίζει να βιάζει, να εξευτελίζει και να κακοποιεί τους πολίτες της, όσο υπάρχουν παιδιά που φοβούνται και κρύβονται, όσο η βία ακολουθεί το κάθε μας βήμα. Και όσο εμπειρίες, όπως αυτές που περιγράφονται στην αρχή του κειμένου, συνεχίζουν να νομιμοποιούνται από το κοινωνικό σύνολο.

13 Σχόλια leave one →
  1. 8 Μαρτίου, 2009 11:28 πμ

    θα φοβηθώ την μέρα που δεν θα υπάρχει αντίδραση….

    καλημέρα!

  2. 8 Μαρτίου, 2009 12:08 μμ

    Ακριβώς. Κακοποιητική κοινωνία για όσους διαφέρουν απ’ τις νόρμες της. Αλλά είναι ακόμα πιο θλιβερό σ’ έναν χώρο πολιτισμού όπως η Λυρική Σκηνή να διαδραματίζονται τέτοια συμβάντα. Είμαστε τελικά έτη φωτός πίσω στην προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κι ο φαρισαϊσμός θριαμβεύει.

    Όσα για τα σχόλια των παιδιών του blog που αναφέρεις, νομίζω πως καθρεφτίζουν την αίσθηση της ατιμωρησίας τέτοιων συμπεριφορών. Παραδίνεται κανείς αμαχητί (δεν εξετάζω καθόλου το αν κάνει καλά ή όχι), σε καταστάσεις που ίσως πιστεύει πως δεν μπορεί ν’ αλλάξει. Αλλά αφορά όλους μας το να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Εξακολουθώ να βρίσκω αδιανόητο, το να δίνει κάποιος λογαριασμό για το τι κάνει ή δεν κάνει στο κρεβάτι του και με ποιόν και πολύ περισσότερο το να έχει «συνέπειες» (κοινωνικές ή άλλες), εξ’ αιτίας αυτής του της συμπεριφοράς. Αδιανόητο!

    Καλησπέρα.

  3. 8 Μαρτίου, 2009 12:12 μμ

    to kalitero pou akoustike itan oti i paremvasi itan «eterokateuthinomeni» apo lampraki kai megaro mousikis. geloioi!

  4. 8 Μαρτίου, 2009 12:45 μμ

    Η Ελλάδα του 2009 έχει ακόμα πολύ δρόμο να διανύσει… Καλημέρα!

  5. 8 Μαρτίου, 2009 2:59 μμ

    η αίσθησή μου είναι ότι τα γεγονότα του Δεκέμβρη δημιουργούν αυτή τη νέα στάση..
    θα είμαστε εκεί και την επόμεη φορά
    και θα δεις ότι σιγά σιγά όλο και περισσότεροι θεατές θα είναι θετικοί – αλλά θέλω να πιστεύω ότι όλο και περισσότεροι πολίτες θα είναι θετικοί στο να διαμαρτυρηθούν, κι ας εκτεθούν! 🙂
    την καλημέρα μου!

  6. 8 Μαρτίου, 2009 5:51 μμ

    Ομιλεί μία (τελείως παρεμπιπτόντως) ετεροφυλόφιλη:

    1. Εάν σ’ αυτή τη χώρα λειτουργεί τόσο αυτονόητα ο κανόνας πως ό,τι δεν σού αρέσει, ή από ηθική ή από αισθητική άποψη, το απαγορεύεις, τότε κι εγώ να απαγορέψω σ’ αυτήν την πλειοψηφία να υπάρχει: διότι μέ προσβάλλει και από ηθική και από ασθητική άποψη, και επιπλέον μού δημιουργεί ψυχική οδύνη και κάνει κακό στην υγεία μου. Ζητώ λοιπόν (από τις αρχές τού τόπου) να μέ πληροφορήσουν από ποιον θα ζητήσω την αποζημίωσή μου.

    2. Στον «κύριο» τής «ορχήστρας» που είχε το θράσος να μιλήσει με συντεχνιακά επιχειρήματα για να δικαιολογήσει θεωρητικά τό δικαίωμά του στη λογοκρισία, θα ήθελα να πω να μην κολακεύει και τόσο τον εαυτό του θεωρώντας ότι είναι μουσικός επειδή «βγάζει χρόνια το ψωμί του εδωμέσα» διότι: α) αν έγινε μουσικός για να βγάζει το ψωμί του διάλεξε λάθος επάγγελμα, και β) αν ήταν πράγματι μουσικός θα ήξερε ότι δεν είναι η τέχνη για να εξυπηρετεί τη ζωούλα του αλλά αυτός για να υπηρετεί την τέχνη – κι ένα απ’ τα πρώτα καθήκοντα όποιου θέλει να θέτει εαυτόν στην υπηρεσία τής τέχνης είναι να ξέρει να σέβεται αυτονόητα το δικαίωμά της στην απόλυτη ελευθερία – αλλιώς (ένας εχέφρων άνθρωπος) θα πήγαινε να γίνει παπάς.

    3. Το ποιον εξυπηρετεί αυτή η ιστορία δεν το ξέρω: πολλά μπορούν να ισχύουν. Αυτό που μού φαίνεται όμως σίγουρο είναι ότι εξυπηρέτησε τραγικά και δικαίωσε πανηγυρικά το κύρος τού προηγούμενου διευθυντή, που καταργήθηκε διότι λειτούργησε πρωτίστως ως καλλιτέχνης – και συνεπώς θεώρησε αυτονόητη «υποχρέωση» να τά βάλει και με τριτοκοσμικές αντιλήψεις «περί τέχνης», και με συντεχνίες.

    4. No passaran

  7. αφανής ήρωας permalink
    8 Μαρτίου, 2009 9:30 μμ

    Αν και παρακολουθώ το μπλογκ αυτό καιρό, δεν έτυχε μέχρι τώρα να σου αφήσω κάποιο σχόλιο. Ήθελα μόνο να πω πόσο με συγκίνησε η τόλμη και η γενναιότητας σας. Θα ήμουν μαζί σας αν δεν…Τέλος πάντων, έυχομαι μια μέρα να ξυπνήσουμε και να μην υπάρχει αυτό το μίσος. Για την ώρα ονειρεύομαι…

  8. pisoglendis permalink
    9 Μαρτίου, 2009 12:37 πμ

    then tha eprepe na sou kanei katholou endiposi oti polles fores milame gia katastaseis vias kai tis dexomaste pathitika.
    Megalosame se mia koinonia pou mas exei mathe etsi,
    Pos na andidrasei mia travesti apenandi as poume se ena mpatso otan fovate oti aftos tha tin kinigisei then tha tin afisei na doulepsei kai ola ta sxetika
    pos tha andidrasei enas gay an kserei oti then exei ypostiriksi apo pouthena
    fisika ta pragmata eftixos allazoun
    poios tha mporouse na fandastei oti kapote tha kaname pride
    oti tha eixame blogs oti tha grafame oti tha vgainame se poreies
    mexri kai to 2000 exoume faei kai ksilo kai mas exoun vrisei…
    afti itan i pragmatikotita

  9. 9 Μαρτίου, 2009 8:47 πμ

    Έχετε την πιο γλυκιά μου καλημέρα και το πιο μεγάλο ευχαριστώ για τα σχόλια και την συμπαράσταση. Λόγω περιορισμένου χρόνου και λόγω εξάντλησης των τελευταίων ημερών δεν μπορώ αυτή την ώρα να απαντήσω ατομικά στα μηνύματα. Θα πω όμως ότι στον αντίποδα της καφρίλας που γιγαντώνεται τον τελευταίο καιρό σε όλα τα μέτωπα, αυξάνονται και οι φωνές της αντίστασης. Και αυτό είναι που δίνει δύναμη σε όλους μας. Όλους όσους αγωνιζόμαστε για τα ανθρώπινα δικαιώματα ή ασφυκτιούμε από τη βία που δεχόμαστε οι ίδιοι…

    Το πιο παράλογο από όλα είναι ότι στη χώρα που ζούμε η ανηθικότητα είναι ο κανόνας, ο τρόπος ζωής και το μοναδικό μέσο επιβίωσης για την μεγάλη πλειοψηφία. Την «σιωπηρή πλειοψηφία» που συμμετέχει σε κομματικές διαπλοκές και πολιτικά μικροσυμφέροντα, που θεωρεί αυτονόητο το βύσμα ως μέσο επαγγελματικής αποκατάστασης και ανέλιξης, που θεωρεί φυσιολογικές τις «μικρές αποδράσεις» από την οικογενειακή ζωή και γαλήνη για να βρεθεί σε κρεβάτια ομόφυλων ή ετερόφυλων, αρκεί να μη μαθευτεί…

    Είναι αυτή η σιωπηρή πλειοψηφία που με την πρώτη ευκαιρία θα σηκώσει το δάχτυλο κάνοντας κήρυγμα περί ηθικής. Και που όταν πρόκειται για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων ως δια μαγείας παύει να είναι και τόσο σιωπηρή…

    Συμβαίνει και το άλλο. Στις μέρες μας η διάδοση της πληροφορίας γίνεται με απίστευτη ταχύτητα. Τα τελευταία χρόνια τα ηλεκτρονικά μέσα ανταγωνίζονται με τα παραδοσιακά για το ποιος θα προλάβει την είδηση και ποιος θα αναδειχτεί σε μεγαλύτερο προασπιστή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτό βέβαια όταν πρόκειται για τα δικαιώματα των εργατών, των μεταναστών, των ζώων ακόμα. Απέναντι στα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων, αυτής της ομάδας ανθρώπων που έχουν κακοποιηθεί όσο λίγοι σε αυτή χώρα, τσιμουδιά. Γιατί είμαστε ενάντια στις διακρίσεις, αλλά με περιορισμούς. Γιατί αν κάποιος ασκήσει βία απέναντι σε ένα δυστυχή μετανάστη θα κατέβουμε στο δρόμο με πανώ και ίσως σπάσουμε και καμιά βιτρίνα για να δείξουμε την αντίδραση μας. Όταν πριν από μερικούς μήνες κάποιοι φασίστες χτύπησαν άγρια έναν έφηβο ομοφυλόφιλο στο κέντρο της Αθήνας, έπρεπε να περιμένει αιμόφυρτος μέχρι κάποιος από τον περίγυρο να ενδιαφερθεί. Κα βέβαια και πάλι τσιμουδιά από τους υπερασπιστές των δικαιωμάτων.

    Ο αγώνας όμως για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων δεν αποτελεί πολυτέλεια, είναι θέμα επιβίωσης. Δεν πρόκειται απλά για τη διαφύλαξη της δημοκρατίας, μιλάμε πια για την πρόληψη εγκλημάτων απέναντι σε συνανθρώπους μας. Και μην ξεχνάμε πως το μεγαλύτερο ποσοστό αυτοκτονιών παγκοσμίως πραγματοποιείται από εφήβους ομοφυλόφιλους που δεν άντεξαν τις πιέσεις και τη βία.

    Στην αρχή προσπαθήσαμε να ψελλίσουμε για όλα αυτά, αλλά δεν κανείς δεν άκουσε. Μετά κάναμε πορείες, μοιράσαμε φυλλάδια, πήγαμε στα δικαστήρια. Και πάλι τίποτα. Ε, τώρα ήρθε η ώρα να φωνάξουμε…

  10. 9 Μαρτίου, 2009 11:03 πμ

    pws to 8umh8hka kiauto pali kala na les-oloklhro afierwma eixe kanei to periodiko Colors ths bgenetton gia th Bia vriskete online sto link

    http://www.benetton.com/colors/issues/violence56/main/colors56.html

  11. αφανής ήρωας permalink
    10 Μαρτίου, 2009 8:47 πμ

    Η βία βρίσκεται στο μεδούλι μας. Είναι το βασικό συστατικό του πολιτισμού μας και κάθε πολιτισμού. Αν όμως είσαι κατά της βίας πρέπει να την καταδικάζεις σε κάθε της μορφή. Όταν το κάνεις επιλεκτικά είσαι μέρος της. Καλημέρα

  12. 10 Μαρτίου, 2009 10:01 μμ

    @αφανή ήρωα, καταρχάς καλωσήρθες. Αυτό ακριβώς έλεγα παραπάνω όταν μιλούσα για δικαιώματα κατά περίσταση. Βλέπω επίσης από τις αντιδράσεις που ακολούθησαν της παρέμβασης στη λυρική ότι ο πολύς κόσμος αρέσκεται στα αυτιστικά και μικρόψυχα «τσ τσ τσ» εκ του καναπέως.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: